«Σε όλη τους τη ζωή πρόσφεραν γλυκές ικανοποιήσεις, μέσα από το ζαχαροπλαστείο τους, στους κατοίκους άλλα και τους επισκέπτες της Βέροιας. Το αντίτιμο αυτών των απολαύσεων το απέδωσαν επίσης στους πολίτες και τους επισκέπτες της Βέροιας».

(Δήμαρχος Βέροιας Χαρούλα Ουσουλτζόγλου – Γεωργιάδη)

Τα αδέρφια Ιωάννης και Εμμανουήλ Κούσιος, είναι πλέον οι μεγαλύτεροι δωρητές στην ιστορία του δήμου Βέροιας. Τα δύο αδέρφια, αποφάσισαν να δωρίσουν τους κόπους μιας ζωής, 2.500.000 Ευρώ (!), ώστε να κατασκευαστεί μια γέφυρα που θα ενώνει τις όχθες του Τριποτάμου (ο ποταμός που διασχίζει τη Βέροια) και κατά συνέπεια την ανατολική με την δυτική Βέροια, προσφέροντας ανάσα ζωής στο κυκλοφοριακό πρόβλημα άλλα και στην βελτίωση της ποιότητας ζωής της πόλης. Μία γέφυρα μήκους περίπου 120 μέτρων που η πόλη της Βέροιας οραματιζόταν για πάνω από 30 χρόνια, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί σε λιγότερο από ένα χρόνο, αφού πιθανότατα είναι το μόνο έργο πανελληνίως που έχει εξασφαλισμένη όλη του την χρηματοδότηση!

Με υπομονή, οι δύο δωρητές, περίμεναν σχεδόν 2 χρόνια, να ξεπεραστούν όλες οι γραφειοκρατικές δυσκολίες και τα εμπόδια και να νιώσουν ότι οι κόποι μιας ζωής αποκτούν ουσία και περιεχόμενο για μια ολόκληρη πόλη. Η γέφυρα , γνωστή μέχρι τώρα με το όνομα «γέφυρα του Κτηνιατρείου» θα ονομάζεται πλέον «γέφυρα των αδελφών Κούσιου». Οι διαδικασίες για την κατασκευή της θα ξεκινήσουν την ερχόμενη εβδομάδα και με την έναρξη των εργασιών, προγραμματίζεται μια εκδήλωση θεμελίωσης του πρώτου λίθου στη γέφυρα.

Να λοιπόν, που μερικές φορές, όταν τα χρήματα είναι στα χέρια άξιων και μεγαλόψυχων ανθρώπων, μπορούν να ενώσουν και όχι μόνο να σπέρνουν διχόνοιες….

της Βενετίας Αργυρίου για το free press της Βορείου Ελλάδος "RESIST...if you can".

Ο Πανέλληνας Στέλιος Βάσκος ξεκίνησε τον υπεράνθρωπο άθλο για φιλανθρωπικούς σκοπούς. 1600 χλμ, 60 ώρες χωρίς ούτε μία στάση πάνω σε ένα ποδήλατο, διασωληνωμένος. Διαδρομή: Ελλάδα - Βουλγαρία - Τουρκία - Ελλάδα

Ο Στέλιος Βάσκος ξεκίνησε στις 12 το μεσημέρι από τα Τρίκαλα τον τιτάνιο αγώνα του να διανύσει 1600 χιλιόμετρα σε δυο ημέρες χωρίς να σταματήσει λεπτό. Κατά την αναχώρηση του θρυλικού Ενωσίτη πρωταθλητή οι Οριτζιναλίστες της περιοχής έκαναν τη νύχτα μέρα. Μιλάμε για ατμόσφαιρο γηπεδική και όχι μόνο. Ο Στέλιος συγκινημένος παρέλαβε την τιμητική πλακέτα και την μπλούζα της ΑΕΚ που του μετέφεραν τα ηρωικά μας παιδιά ποδηλατώντας από τη Νέα Φιλαδέλφεια στα Τρίκαλα χθες... Ο Γιώργος Λαζαρίδης, ο Παναγιώτης Λαγούδης και Ηλίας Μπόλης έγραψαν τη δική τους ιστορία εκπροσωπώντας με πραγματική προσωπική θυσία την ΑΕΚ σε ένα τόσο σημαντικό γεγονός... Η ΑΕΚ έδωσε βροντερό παρόν και αυτό είναι το σημαντικότερο κομμάτι των ετοιμασιών πο έγιναν με κάθε σεβασμό στην ιστορία του ποδηλατικού τμήματος όλο αυτό το διάστημα. Πριν λίγο οι τρεις ποδηλάτες της κιτρινόμαυρης αποστολής πήραν τον δρόμο της επιστροφής...

δείτε περισσότερες λεπτομέριες για αυτό το καταπληκτικό εγχείρημα στο http://ellinikesaxies.blogspot.com/

Ο Αλέξανδρος Ζούρος, καθηγητής Νευροχειρουργικής Παίδων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Μόνα Λίντα» της Καλιφόρνια, χειρουργεί εθελοντικά τα παιδιά - θύματα των σφαιρών του ισραηλινού στρατού στην Παλαιστίνη. Ο κ. Ζούρος, που μεταβαίνει πέμπτη φορά στην Παλαιστίνη, με ενδιάμεσο σταθμό αυτή τη φορά το Ηράκλειο, μίλησε στην «Ελευθεροτυπία» και τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Γεωργούδη.

Κύριε Ζούρο, πώς επιλέξατε να πάτε στην Παλαιστίνη;

«Μεγάλωσα στον Καναδά και στην Αμερική. Στο νοσοκομείο όπου εργάζομαι μία από τις νοσοκόμες που δουλεύει μαζί μας είναι Παλαιστίνια· αυτή η συνάδελφος μου είπε πως υπάρχει ένα διεθνές φιλανθρωπικό ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που έχει δημιουργήσει ο Αμερικανός δημοσιογράφος Stiv Sosebee και ασχολείται με την παροχή ιατρικών υπηρεσιών στους Παλαιστινίους. Τηλεφώνησα στο ίδρυμα αυτό και μου είπαν πως δεν έχουν νευροχειρούργο για παιδιά· έτσι αποφάσισα να βοηθήσω. Είναι η πέμπτη φορά που πηγαίνω στην Παλαιστίνη, με αρχή τον Οκτώβριο του 2007. Σε κάθε επίσκεψή μου χειρουργώ 10-15 παιδιά ηλικίας από ενός μηνός βρέφος έως 17 ετών· η εμπειρία είναι συγκλονιστική. Τα περισσότερα παιδιά που χειρουργώ είναι θύματα του πολέμου με το Ισραήλ, μερικά όμως είναι ανάπηρα εκ γενετής. Ολα όμως έχουν πρόβλημα στον εγκέφαλο ή στη σπονδυλική στήλη».

Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείτε για να κάνετε τις επεμβάσεις;

«Για να παρέμβω χειρουργικά, τα περισσότερα παιδιά, πριν πάω, τα βλέπω μέσω του Διαδικτύου για να έχω μια γενική εικόνα και προετοιμάζομαι ανάλογα με τις ανάγκες και τα προβλήματα που διαπιστώνω πως έχουν. Συνεννοούμαι καταρχάς με εταιρείες φαρμακευτικών και άλλων ιατρικών ειδών, οι οποίες μου δίνουν δωρεάν υλικά. Διότι στην Παλαιστίνη δεν υπάρχουν εξειδικευμένα χειρουργεία και γιατροί αντίστοιχων ειδικοτήτων· τώρα αρχίζουν και μαθαίνουν τις νέες εξελίξεις και τεχνικές».

Σε περίπτωση που η οικογένεια ενός παιδιού διαθέτει χρήματα και θέλει να χειρουργηθεί στο εξωτερικό, μπορούν να πάνε στην Ιορδανία ή στην Αίγυπτο. Το Ισραήλ ζητά πολλά χρήματα και ανεβάζει τις τιμές πολύ ψηλά για μία επέμβαση. Βέβαια, για να βγει ένα παιδί εκτός Παλαιστίνης πρέπει να πάρει βίζα απ' το κράτος του Ισραήλ, το οποίο δεν δίνει τη βίζα σε όλες τις οικογένειες των Παλαιστινίων. Ο πληθυσμός αυτός είναι σχεδόν αιχμάλωτος, γιατί δεν μπορεί να μπαινοβγαίνει στη χώρα του.

Τα παιδιά και οι οικογένειές τους πώς σας αντιμετωπίζουν;

«Είναι βαθιά ευγνώμονες απέναντί μας. Πρέπει να σας πω ότι μερικές επεμβάσεις, συνήθως οι δυσκολότερες, γίνονται στην Ιερουσαλήμ, στο νοσοκομείο που έχει στήσει το φιλανθρωπικό ίδρυμα με το οποίο συνεργάζομαι. Το κράτος του Ισραήλ όμως δεν δίνει το δικαίωμα σε όλες τις οικογένειες των παιδιών να έχουν πρόσβαση. Τα άλλα χειρουργεία πραγματοποιούνται στο νοσοκομείο στη Ραμάλα· είναι τα ευκολότερα περιστατικά».

Η διαφορά ενός παιδιού που έγινε ανάπηρο απ' τον πόλεμο και ενός εκ γενετής ποια είναι;

«Σε όλα τα περιστατικά παίζει καθοριστικό ρόλο η θετική στάση της οικογένειας.

Τα παιδιά που έμειναν ανάπηρα από τον πόλεμο έχουν οργή και πολύ θυμό. Ιδιαίτερα αυτά που χτυπήθηκαν σε μεγάλη ηλικία και θυμούνται. Στα εκ γενετής ανάπηρα, αυτό δεν υπάρχει. Τα παιδιά που τραυματίστηκαν στον πόλεμο και είναι βρέφη το καταλαβαίνουν αργότερα, όταν η μνήμη αρχίσει να λειτουργεί».

Πώς νιώθετε ως άνθρωπος, και μάλιστα της Δύσης, εκεί;

«Βλέπω την εγκατάλειψη και την τρομερή υποβάθμιση και συγκλονίζομαι. Οι άνθρωποι όμως αντιστέκονται και είναι υπερήφανοι. Ξέρουν ότι έχουν φίλους στο εξωτερικό και υποστήριξη.

Είναι γενναιόδωροι οι Παλαιστίνιοι ειδικά σε εμάς, που μας ξέρουν».

Το νοσοκομείο στη Ραμάλα σε τι κατάσταση είναι;

«Είναι πολύ καθαρό αλλά τα μηχανήματα που διαθέτει είναι παλιά. Σε 5 έως 10 χρόνια η κατάσταση θα αλλάξει, πιστεύω, ριζικά γιατί ήδη υπάρχει βελτίωση. Οι Παλαιστίνιοι έχουν παιδεία, ξέρουν τι θέλουν και όταν βρίσκονται σε περίοδο ειρήνης δουλεύουν πολύ για την καλυτέρευση των συνθηκών».

Το κράτος του Ισραήλ πώς σας αντιμετωπίζει;

«Η κυβέρνηση του Ισραήλ μας ξέρει καλά. Μερικές φορές μας κάνουν ελέγχους και μας κρατάνε ώρες ολόκληρες για να δουν τις βαλίτσες μας και άλλες φορές περνάμε αμέσως.

Η σημαντικότερη εμπειρία πάντως, για μένα, είναι όταν επιστρέφω στην Παλαιστίνη και βλέπω τα παιδιά που έχω χειρουργήσει να είναι καλά. Ειδικά τα μεγάλα παιδιά, που με γνωρίζουν και τα γνωρίζω. Είναι κάτι το ανεπανάληπτο».

http://tvxs.gr

Στο χωριό Μόντε της Ουγκάντας, στην Ανατολική Αφρική, ένας ορθόδοξος ιεραπόστολος μαζί με την οικογένειά του δίνει καθημερινή μάχη με την πείνα, το AIDS, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Εχει αγκαλιάσει περίπου τετρακόσια ορφανά παιδιά και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τα συντηρήσει με συσσίτιο, ελληνικά γράμματα και τον Λόγο του Χριστού, φυτεύοντας στις παιδικές ψυχές τους τον σπόρο της ελπίδας.

«Κάθε μέρα σκέφτομαι και προσεύχομαι για την Ελλάδα» μας λέει ο πάτερ Αντώνιος, ο Ελληνας ιερέας που έφυγε από τη χώρα μας πριν από έξι χρόνια. Πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει την Αθήνα και μαζί με την παπαδιά και τα παιδιά τους να εγκατασταθούν στην Ουγκάντα. «Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εδώ είναι πολλά. Μόνον ο Θεός μπορεί να δώσει τη δύναμη να τα βγάλουμε πέρα. Ο χειρότερος εχθρός μας είναι οι ασθένειες που σκοτώνουν τα αθώα παιδιά» μας λέει ο πάτερ και συμπληρώνει: «Εδώ τα παιδιά πεθαίνουν από χολέρα, τύφο, ελονοσία και AIDS. Τρέφονται μόνο με καλαμπόκι και αλεύρι, δηλαδή παρασκευάζουμε κάτι που μοιάζει με μπομπότα. Αν τους εξασφαλίσουμε πού και πού λίγο ρύζι ή λίγα φασόλια είναι ευτυχισμένα. Τρώνε ίσα ίσα για να συντηρηθούν και διψούν».

Τα παιδιά που βρίσκονται υπό τη σκέπη του πατέρα Αντώνιου μιλούν και μαθαίνουν να γράφουν ελληνικά. «Σε αυτά τα παιδιά δεν λείπει μόνον η τροφή και η μόρφωση. Τις περισσότερες φορές λείπει και το χάδι του γονέα, καθώς οι πόλεμοι είναι η μεγάλη πληγή της χώρας αυτής» εξηγεί. Η ενορία του Αγίου Δημητρίου, στην οποία διακονεί ο πάτερ Αντώνιος, κατάφερε να χτίσει ένα σχολείο, όμως ακόμα έχει πολλές ελλείψεις, καθώς στις αίθουσες δεν υπάρχουν ούτε καν θρανία. Ενα παιδί για να λάβει τη στοιχειώδη εκπαίδευση, δηλαδή από το δημοτικό μέχρι και το γυμνάσιο, απαιτούνται συνολικά διακόσια ευρώ. «Για εμάς είναι εξαιρετικά δύσκολο νασυγκεντρώσουμε αυτά τα χρήματα χωρίς βοήθεια» εξηγεί.

Ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει φτώχεια και εξαθλίωση. Ο πάτερ Αντώνιος γεννήθηκε στην Ουγκάντα, όμως σε πολύ μικρή ηλικία έφυγε και εγκαταστάθηκε στην Κρήτη. Ο ίδιος γλίτωσε από τις παιδικές ασθένειες και κατάφερε να επιβιώσει. Ωστόσο, γύρισε πίσω για να γιατρέψει τις πληγές των συνανθρώπων του.

Κρήτη, Αθήνα

Τα παιδικά χρόνια του πατέρα Αντώνιου ήταν πολύ δύσκολα, καθώς οι γονείς του ήταν πάμπτωχοι και αρκετές φορές τα βράδια αναγκαζόταν να κοιμάται νηστικός. Οι γονείς του, γνωρίζοντας την τεράστια σημασία της μόρφωσης, έδωσαν «πνευματική τροφή» στο παιδί τους. Ετσι, τον έστειλαν σε εκκλησιαστικό σχολείο και μόλις αποφοίτησε με τη βοήθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον έστειλαν οικότροφο στο Καστέλι της Κρήτης, όπου τελείωσε το γυμνάσιο και το λύκειο. Ο πάτερ Αντώνιος μπορεί να μη διέθετε τα οικονομικά μέσα, διέθετε όμως πολύ πείσμα και αστείρευτη όρεξη για μάθηση. Ετσι συνέχισε τις σπουδές του στη Γεωπονική Σχολή.

«Μοναδικό στήριγμά μου στα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια ήταν ο Θεός» μας λέει. Γι’ αυτό πήρε την απόφαση να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ιερατική Σχολή. Για να βγάζει τα έξοδά του αναγκάζονταν παράλληλα με τις σπουδές του να εργάζεται: «Εκανα δουλειές του ποδαριού όσο ήμουν στην Αθήνα για να κατορθώσω να τελειώσω τις σπουδές μου. Εχω κάνει σχεδόν όλα τα επαγγέλματα, από επιπλοποιός μέχρι και ηλεκτρολόγος».

Η παπαδιά και τα πέντε παιδιά τους

Στο δύσκολο έργο που επιτελεί ο πάτερ Αντώνιος δεν είναι μόνος. Συνοδοιπόρος στη ζωή και στο έργο του είναι η παπαδιά του, η κυρία Ελένη, η οποία είχε την ίδια ακριβώς πορεία στη ζωή με τον σύντροφό της. Γεννήθηκε στην Ουγκάντα και βρέθηκε στη χώρα μας, όπου σπούδασε φιλολογία και παιδιατρική στην Αθήνα. Γνωρίστηκαν τον καιρό που ήταν φοιτητές. «Γνωριστήκαμε στην Αθήνα και στεφανωθήκαμε στην Κρήτη» μας λέει, ενώ τονίζει ότι «η παπαδιά δίνει τον δικό της αγώνα εδώ. Μαθαίνει στις γυναίκες βασικά πράγματα για να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους και φροντίζει τα βρέφη».

Ο ιεραπόστολος στα είκοσι χρόνια έγγαμου βίου έχει αποκτήσει πέντε παιδιά. Το μεγαλύτερο παιδί φέτος ενηλικιώνεται, μας λέει με καμάρι ο πάτερ Αντώνιος, ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα είναι από έντεκα έως δύο ετών. Τα μεσημέρια που μαζεύεται όλη η οικογένεια γύρω από το τραπέζι ευχαριστούν τον Θεό για το ελάχιστο φαγητό που τους προσέφερε. Οπως μας εξηγεί, «στο σπίτι θέλουμε να μαγειρεύουμε ελληνικά φαγητά. Εγώ μαζεύω τα παιδιά από το σχολείο γύρω από το τραπέζι και κατά τη διάρκεια του γεύματος τούς μιλάω για την Ελλάδα και για τον Χριστό».

ΑΝΝΑ ΚΑΡΑΒΟΚΥΡΗ
Φωτ.: ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

http://www.espressonews.gr

Τέσσερις μήνες μετά τον φονικό σεισμό στη μακρινή Αϊτή, τα διεθνή πρακτορεία έπαψαν να μεταδίδουν εικόνες καταστροφής. Ενας γιατρός από τη Θεσσαλονίκη παραμένει στο πλευρό των σεισμόπληκτων. Ο χειρουργός Θάνος Γαργαβάνης έκανε την ειδικότητά του στο νοσοκομείο «Θεαγένειο» μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, όταν εγκατέλειψε τη σίγουρη καριέρα στη Θεσσαλονίκη για να ενταχθεί στην ελληνική αποστολή των Γιατρών του Κόσμου στο ερειπωμένο Πορτο-Πρενς.

Ο έλληνας «άγιος» των Αϊτινών, όπως τον αποκαλούν, χειρουργεί και φροντίζει καθημερινά δεκάδες ασθενείς σε αντίσκηνα που βράζουν από τη ζέστη και την υγρασία. Συχνά αναγκάζεται να περιοδεύει στους καταυλισμούς που στήνονται στα ισοπεδωμένα προάστια και μόνο το βράδυ βρίσκει λίγο χρόνο για να απολαύσει μια μπίρα, «που κρατιέται παγωμένη σε βαρέλια με πάγο, αφού για ηλεκτρικό ψυγείο ούτε λόγος», όπως λέει.

«Το πρώτο διάστημα τα επείγοντα περιστατικά ήταν ο κύριος όγκος της δουλειάς, ξεπερνώντας τα 100 την ημέρα. Πλέον αντιμετωπίζουμε περιστατικά που προέκυψαν από τον σεισμό ή και παλιότερα, αλλά και πάλι τα επείγοντα δεν λείπουν. Δουλεύω με έναν ακόμη γιατρό και δύο διοικητικά στελέχη, μιας και η γραφειοκρατία στην Αϊτή θυμίζει την εικόνα της χώρας μας στις αρχές του ΄80. Η ομάδα περιλαμβάνει επίσης μια γαλλίδα μαία και ακόμη δύο γυναίκες γιατρούς, μια από τις οποίες κατάγεται από τη Λέσβο και είναι μέλος της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης», λέει ο Θάνος Γαργαβάνης.

Κοντά στους εθελοντές γιατρούς βρίσκονται καθημερινά αγγλόφωνοι ντόπιοι, οι οποίοι βοηθούν στο έργο των νοση λευτών και στη μετάφραση. «Τα γαλλικά έχουν πάντως τον πρώτο λόγο στην επικοινωνία με τους ασθενείς και τις αρχές. Η ομοιότητά τους με τα κρεόλικα είναι μόνο στην προφορά, οπότε αν δεις κάτι γραμμένο πρέπει να το διαβάσεις δυνατά, έτσι ώστε από τον ήχο και τα συμφραζόμενα να καταλάβεις το νόημα», λέει ο γιατρός. Η ελληνική αποστολή των Γιατρών του Κόσμου ήταν από τις πρώτες που έφτασαν στην Αϊτή, μόλις τρεις ημέρες μετά τον σεισμό. Οι εθελοντές εγκαταστάθηκαν έξω από το τεχνολογικό κέντρο Sonapi, σε χώρο που παραχωρήθηκε από την Κλινική του Οfatma, ενός τοπικού κέντρου υγείας σαν τα μικρά ιατρεία των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων.

Μεγάλη εντύπωση, όπως λέει, τού προκάλεσε η όρεξη του λαού της Αϊτής να εργαστεί για την αποκατάσταση των φοβερών καταστροφών, καθώς και η ευαισθητοποίηση του ντόπιου πληθυσμού για την προστασία των γιατρών, αλλά και του εξοπλισμού τους από επιδρομές πλιατσικολόγων.

«Η Αϊτή ήταν σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση και πριν από τον σεισμό, γι΄ αυτό και οδηγήθηκε σε υποτίμηση του τοπικού νομίσματος. Παλιότερα 1 δολάριο ισοδυναμούσε με 6 gourd, ενώ μετά την υποτίμηση αντιστοιχεί σε περίπου 40. Μετά την υποτίμηση, ο αμερικανικός στρατός εγκαταστάθηκε στη χώρα και απρόσκοπτη πρόσβαση είχαν μόνο οι γάλλοι πολίτες, εκτός από τους Αμερικάνους. Από τον σεισμό και έπειτα η κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει ποιες ΜΚΟ θέλουν να βοηθήσουν αληθινά τους σεισμόπληκτους και ποιες βρίσκονται στην Αϊτή με σκοπό την ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας», σημειώνει ο Θάνος Γαργαβάνης.

Ο ίδιος πάντως επιμένει να κυκλοφορεί μόνος το βράδυ στους ερειπωμένους δρόμους, παρά τις προειδοποιήσεις των αρχών για συμμορίες που κάνουν πλιάτσικο στα χαλάσματα. Η κατάσταση στο Πορτ-ο-Πρενς παραμένει εφιαλτική και όπως λέει χαρακτηριστικά, «οι φωτογραφίες και τα βίντεο που μεταδίδονται από την Αϊτή δεν αποκαλύπτουν ούτε το ένα δέκατο της καταστροφής».

τα νεα

Η Μέρω Κεσεσίογλου είναι η «κυρία» της Ελληνικής Δράσης Αφρικής, μη κυβερνητικής οργάνωσης με σκοπό την ανθρωπιστική βοήθεια προς όλες τις χώρες της Μαύρης Ηπείρου αλλά και πρέσβειρα της Ακτής Ελεφαντοστού. Η Μέρω Κεσεσίογλου, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Κωνσταντινούπολη, σπούδασε Κοινωνιολογία στη Γενεύη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα. Από πολύ νωρίς ένιωσε την ανάγκη να συνεχίσει και να επεκτείνει το έργο του πατέρα της Λουκά Κεσεσίογλου, γνωστού ευεργέτη στην Πόλη και στα Ιεροσόλυμα, μπαίνοντας δυναμικά στον χώρο της ανθρωπιστικής δράσης.

Ξεκινώντας από το 1980, η κ. Κεσεσίογλου προσφέρει τη βοήθειά της στις χώρες της Αφρικής, που τόσο μεγάλη ανάγκη την έχουν. Ως πρόεδρος της οργάνωσης Ελληνική Δράση για την Αφρική όχι μόνο προσφέρει φαρμακευτικό υλικό ή χρήματα, αλλά κυρίως επικεντρώνεται στο βασικότερο πρόβλημα: να δώσει στους λαούς της Αφρικής τα εφόδια να σταθούν αξιοπρεπώς στα δικά τους πόδια. Η ζωή της έχει κινδυνεύσει ουκ ολίγες φορές, αφού έχει μολυνθεί από νοσήματα που είναι συνήθη εκεί, ενώ έχει πέσει και στα χέρια ανταρτών, που την κράτησαν όμηρο με στόχο να πάρουν ανθρωπιστική βοήθεια! Η πρέσβειρα της Ακτής Ελεφαντοστού σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της μιλάει στην «Espresso της Κυριακής» για τις εμπειρίες της στην Αφρική αλλά και για τις δυσκολίες του έργου της.

- Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με την Αφρική;

Το 1978 πρωτοεπισκέφθηκα την Κεντρική Αφρική ως εθελόντρια των Ηνωμένων Εθνών. Ενιωσα να δονούμαι βλέποντας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που επικρατούν στην περιοχή και γύρισα αποφασισμένη να βοηθήσω με κάθε τρόπο στην αντιμετώπιση της απόλυτης φτώχειας, της ανεπάρκειιας συνθηκών υγιεινής, της λειψυδρίας, της έλλειψης τροφής, της πρόληψης σοβαρών ασθενειών, όπως το έλκος του Μπουρουλή (μεταλλαγμένη λέπρα), ιός του AIDS, το σκουλήκι της Γουινέας, η ελονοσία... Τάχθηκα και αφιερώθηκα χωρίς όρια εδώ και 25 χρόνια προκειμένου να προσφέρω στους λαούς της Αφρικής πιο αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης ιδρύοντας εννέα νοσοκομεία, δύο ορφανοτροφεία, εκ των οποίων το ένα για παιδιά των οποίων οι γονείς πέθαναν από AIDS και αυτά είναι φορείς, ένα μαιευτήριο όπου τα πρώτα παιδιά που γεννήθηκαν ονομάστηκαν Αθηνά και Ερμής, τέσσερα σχολεία, σε ένα εκ των οποίων λειτουργεί καντίνα και φοιτούν χίλια παιδιά, είκοσι Κέντρα Υγείας. Ακόμη, μία γεωργική σχολή όπου νέοι και νέες εκπαιδεύονται στη γεωργία και την ιχθυοκαλλιέργεια. Ολα αυτά τα ιδρύματα έχουν την επωνυμία «Ελλάς». Κυματίζει η ελληνική σημαία στη ζούγκλα της Αφρικής.

Το 1994, έτος-σταθμός στην πορεία της, αρχίζει ένα γιγάντιο έργο ανάπτυξης σε περισσότερες από εβδομήντα περιοχές της Αφρικής. «Ιδρύθηκαν αγροτικοί συνεταιρισμοί με τρεις χιλιάδες γυναίκες. Εκπαιδεύονται από Ελληνες γεωπόνους και πέτυχαν να αυξήσουν το μηνιαίο εισόδημά τους. Πυξίδα για το έργο που κάνουμε και ξεκίνησε το 1980 είναι πως η φιλανθρωπία δεν έχει σύνορα».

- Στα ταξίδια σας στην Αφρική έχετε κινδυνεύσει;

Επισκέπτομαι την Αφρική μήνα παρά μήνα. Γεγονός είναι πως έχω κινδυνεύσει αρκετές φορές από διάφορες τροπικές ασθένειες, όπως η εγκεφαλική ελονοσία και ο τυφοειδής πυρετός. Τρεις φορές από αντάρτες οι οποίοι με κράτησαν ως όμηρο για να τους παραδώσω το φορτηγό με την ανθρωπιστική βοήθεια. Παρ' όλα αυτά, δεν θα εγκαταλείψω το έργο μου. Θα συνεχίσω μέχρι το τέλος της ζωής μου να ταΐζω όσο μπορώ περισσότερα παιδιά δίνοντάς τους χαμόγελο.

- Στη σημαντική προσπάθεια που κάνετε όλα αυτά τα χρόνια σας έχει βοηθήσει κανείς;

Στην προσπάθειά μου βρήκα αρωγούς κυρίως σχολεία από όλες τις πόλεις της Ελλάδος, όπως στη Θεσσαλονίκη το Σχολειό της Φύσης, το Λύκειο στην Τσαριτάνη Ολύμπου, τη Λάρισα, την Εδεσσα, την Αλεξανδρούπολη, την Κεφαλλονιά, το Αρσάκειο, τη Σχολή Νέα Γενιά Ζηρίδη, τη Λεόντειο, το Saint Catherine. Χρειαζόμαστε όμως τη βοήθεια όλου του κόσμου, γιατί όλα αυτά τα ιδρύματα τα συντηρεί η οργάνωσή μας. Κάθε βοήθεια απ' οποιονδήποτε είναι καλοδεχούμενη.

- Ποιο είναι το όνειρό σας;

Ονειρεύομαι έναν κόσμο δίχως πόνο και εξαθλίωση, διότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ευτυχεί μόνος του.

- Σκέφτεστε να μείνετε μόνιμα στην Αφρική;

Σκέφτομαι να μείνω μόνιμα στην Αφρική δίπλα στα εκατομμύρια παιδιά που μας έχουν ανάγκη. Διότι κάθε παιδί του πεινάει και πονάει είναι χαστούκι στην ανθρωπιά μας και ντροπή στην ευημερία μας.

- Από τις εκεί εμπειρίες σας τι δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Η σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι όταν μια γυναίκα γέννησε στους αγρούς και ένα φίδι που παραμόνευε καταβρόχθισε το μωρό της. Αυτή ήταν η αιτία που χτίσαμε το μαιευτήριο. Τα παιδιά που γεννιούνται εκεί έχουν ελληνικά, αρχαιοπρεπή ονόματα. Επίσης, θυμάμαι άλλη μια φορά που επρόκειτο να επισκεφθούμε ένα λεπροκομείο μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια. Λόγω θεομηνίας οι δρόμοι είχαν κλείσει από τους κορμούς δέντρων που είχαν πέσει και εμπόδιζαν τη μετακίνηση και την πρόσβαση αυτοκινήτων. Για να μπορέσουμε όμως να ικανοποιήσουμε τους λεπρούς οι οποίοι περίμεναν τη βοήθεια αναγκαστήκαμε να πάρουμε πιρόγες για να πάμε στον προορισμό μας. Στη διαδρομή τα δέντρα που είχαν αποκοπεί από τα δάση έπεσαν στις πιρόγες μας και τις αναποδογύρισαν, με αποτέλεσμα να πέσουμε μέσα στο ποτάμι. Με την έγκαιρη παρέμβαση των ιθαγενών, τα καταφέραμε. Οταν ανεβήκαμε όμως αντικρίσαμε ένα κοπάδι με κροκόδειλους οι οποίοι μας όρμησαν.

- Τι απαντάτε σε εκείνους που σχολιάζουν πως και η Ελλάδα έχει προβλήματα και γιατί να ασχοληθούμε με την Αφρική;

Στην Ελλάδα υπάρχουν υπουργεία Υγείας, Πρόνοιας και Παιδείας που νοιάζονται για τα παιδιά μας και οι γονείς δεν ζουν στην εξαθλίωση. Εχουν χρήματα για να δώσουν στα παιδιά τους τουλάχιστον ένα ποτήρι γάλα. Στην Ελλάδα η ιατρική περίθαλψη είναι δεδομένη, ενώ στην Αφρική είναι πολυτέλεια. Σε πολλές περιοχές της αφρικανικής ηπείρου οι άνθρωποι τρώνε μία φορά την εβδομάδα. Εξάλλου, βοηθώντας την Αφρική βοηθούμε την Ελλάδα, διότι δείχνουμε το φιλανθρωπικό πρόσωπο της χώρας μας και τις αρχές που μας δίδαξαν οι φημισμένοι πρόγονοί μας. Επίσης, όταν υλοποιούμε αναπτυξιακά προγράμματα, οι Αφρικανοί έχουν κάποιο επάγγελμα, κατά συνέπεια κερδίζουν τα προς το ζην και δεν σκέπτονται να μετοικίσουν στη Δύση παίρνοντας τις θέσεις των Ευρωπαίων και κατ' επέκταση δεν μεταφέρουν τις τροπικές ασθένειες στη Δύση.

- Εχετε σκεφτεί να υιοθετήσετε ένα παιδάκι από την Αφρική;

Ολα τα παιδιά των ορφανοτροφείων είναι υιοθετημένα από την οργάνωσή μας, την Ελληνική Δράση Αφρικής.

- Οι φιλάνθρωποι τελικά είναι μετρημένοι στα δάχτυλα των χεριών μας;

Οντως. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που κάνουν φιλανθρωπία ανιδιοτελώς. Οι περισσότεροι είναι φιλάνθρωποι με κάποιο αντίκρισμα: την προβολή τους, λόγου χάριν. Είναι όμως παρήγορο όταν βλέπω πολλούς νέους τελευταίως να έχουν όραμα και να βοηθούν ως εθελοντές σε διάφορες χώρες της Αφρικής.

- Ετοιμάζετε κάτι αυτή την περίοδο;

Γενικότερα ετοιμάζουμε πολλά πράγματα και στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό αποσκοπώντας στο να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη. Στις 31 Μαΐου στην Εθνική Λυρική Σκηνή οργανώνουμε συναυλία με τον Γιώργο Χατζηνάσιο και την Ορχήστρα Σαξοφώνων της Νομαρχίας Πειραιά και σολίστα τον Θόδωρο Κερκέζο με τραγουδιστή τον Παναγιώτη Πετράκη. Τα έσοδα θα διατεθούν στο ορφανοτροφείο Ελλάς στην Ακτή Ελεφαντοστού.

- Αν κάποιος θέλει να προσφέρει στην Ελληνική Δράση Αφρικής, πώς μπορεί να σας βρει;

Τα γραφεία μας είναι στην οδό Λυκείου 13 και το τηλέφωνό μας είναι 210-7216625.

http://www.espressonews.gr

Όταν η Αλεξάνδρα Βακιτσίδου, σε ηλικία μόλις 17 ετών, αποφάσισε να μεταναστεύσει από το χωριό Λαιμός Φλώρινας στη μακρινή Αυστραλία, τοποθέτησε σε περίοπτη "θέση" στις αποσκευές της τη συμβουλή του πατέρα της: "Στη ζωή σου θα συναντήσεις πολλές δυσκολίες. Επειδή πάνω απ' όλα, όμως, είσαι άνθρωπος, θα πρέπει να βοηθήσεις τους συνανθρώπους σου, για να σε βοηθήσουν και αυτοί με τη σειρά τους".

Τη συμβουλή αυτή είχε ως οδηγό της για περισσότερα από 40 χρόνια θέτοντας ως κύριο μέλημά της την προσφορά προς το κοινωνικό σύνολο στον τόπο, όπου ζει: την Αδελαΐδα της Αυστραλίας. Για την προσφορά αυτή θα βραβευτεί και από τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης την ερχόμενη Τετάρτη, στο πλαίσιο της "Γιορτής της Απόδημης Ελληνίδας".

"Ο πλούτος μου είναι η αγάπη που λαμβάνω από τους γύρω μου", λέει η Αλεξάνδρα Βακιτσίδου στο ΑΠΕ- ΜΠΕ.

Σκοπός των δράσεών της είναι κυρίως η διατήρηση των ελληνικών παραδόσεων από τους Έλληνες της Αυστραλίας. Για το λόγο αυτό δίδαξε επί 15 χρόνια, εθελοντικά, χορούς σε σχολεία της περιοχής της Πορτ Αντελάιντ, σε μαθητές και καθηγητές, διοργάνωσε φεστιβάλ προβολής της ελληνικής μουσικής και των χορών και αναβίωσε ελληνικά ήθη και έθιμα.

Ωστόσο, αποδέκτες της κοινωνικής της προσφοράς δεν ήθελε να είναι μόνο οι Έλληνες της Αδελαΐδας, αλλά και όλοι οι κάτοικοι της περιοχής. Για το λόγο αυτό, επέκτεινε την κοινωνική της εργασία, όχι μόνο στην ελληνική παροικία, αλλά και σε άλλους χώρους. Μεταξύ άλλων, διοργανώνει εκδηλώσεις, προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για την ενίσχυση του Ογκολογικού Νοσοκομείου της περιοχής, ενώ συχνά συμμετέχει και σε θεατρικές ομάδες που δίνουν παραστάσεις σε γηροκομεία.

Το 1992, ο τότε Δήμαρχος της περιοχής Πορτ Αντελάιντ αναγνωρίζοντας την κοινωνική προσφορά της, πρότεινε να συμμετάσχει στις δημοτικές εκλογές, τα αποτελέσματα των οποίων την έχρισαν πρώτη Ελληνίδα δημοτική σύμβουλο στη Νότια Αυστραλία. "Η εμπειρία ήταν φοβερή, αλλά για να ανταποκριθώ στα καθήκοντά μου έπρεπε να μειώσω το χρόνο ενασχόλησής μου με την ελληνική παροικία και δεν το ήθελα. Γι' αυτό και δεν ξαναέθεσα υποψηφιότητα", εξηγεί.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1999, πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Οργανισμού Ελληνίδων και Ελληνοκυπρίων Γυναικών της Αυστραλίας. Ο Οργανισμός έχει ως σκοπούς τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των γυναικών, τη διατήρηση των ελληνικών παραδόσεων στην Αυστραλία και την παροχή ευκαιριών στις γυναίκες για βελτίωση της ποιότητας ζωής τους και της μόρφωσης τους. Ιδιαίτερη στιγμή για την ίδια αποτέλεσε η βράβευσή της από τον Κυβερνήτη της Αυστραλίας, το 1998, για την εθελοντική προσφορά της στην παιδεία και στον πολιτισμό.

Σήμερα, η 59χρονη Αλεξάνδρα Βακιτσίδου συνεχίζει με αμείωτο ενδιαφέρον την κοινωνική της προσφορά και επιθυμεί το ίδιο για τα τρία της παιδιά και τα τέσσερα εγγόνια της.

"Όταν το 2004 σήκωσα, ως εθελόντρια των Ολυμπιακών Αγώνων, την ελληνική σημαία στην πατρίδα μου, τη Φλώρινα, αισθάνθηκα ότι σηκώνω όλη την Ελλάδα στα χέρια μου. Αυτή η στιγμή με συγκίνησε και μού έδωσε δύναμη να συνεχίσω", θυμάται.

Επόμενος στόχος της είναι η καλλιέργεια πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ των Ελλήνων και των ιθαγενών της Αυστραλίας. "Κάποτε οι άνθρωποι αυτοί μας δέχτηκαν φιλόξενα στη χώρα τους. Τώρα ήρθε η σειρά των Ελλήνων να τούς δεχτούμε στη δική μας, έστω και με τη μορφή πολιτιστικών εκδηλώσεων", καταλήγει.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://taxalia.blogspot.com

"Ξέρεις τι είναι να σου λένε ότι μπορεί να μην ξαναπερπατήσεις ποτέ;"

Ο Δημήτρης Κουκουλάρης, από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, δεν ακούγεται θυμωμένος, ούτε καν πικραμένος λέγοντας τα παραπάνω. Είναι φορτισμένος, αλλά θετικά.

"Είναι σαν κάποιος να σου βάζει φτερά στα πόδια. Αυτό είναι"

Η απίθανη ιστορία του 31χρονου Δημήτρη από τη Σπάρτη, καθηγητή σήμερα σε γυμνάσιο της πόλης, αρχίζει πριν από περίπου 18 χρόνια, όταν ένα τροχαίο ατύχημα παρ ολίγον να τον καθηλώσει για μια ζωή σε αναπηρικό καροτσάκι.

Σήμερα, όχι μόνο δεν χρειάζεται να χρησιμοποιεί ειδικό αμαξίδιο, αλλά αντίθετα έτρεξε στον μαραθώνιο της Ζυρίχης όπου και τερμάτισε με προσωπικό ρεκόρ 4:23.12,9

Καταγράφει, μάλιστα, βήμα βήμα τη σκληρή προετοιμασία του σε μπλογκ, "όχι για να κάνω τον έξυπνο ή τον "κάποιον", αλλά για να δουν όλοι ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια για θαύματα, αρκεί να πιστέψεις στον εαυτόν σου"

Όπως λέει μετά από μια τέτοια ατυχία στη ζωή έχεις δύο επιλογές: "Είτε να κάτσεις να κλαις τη μοίρα σου για το κακό που σε βρήκε είτε να το πάρεις απόφαση και να πεις ότι θα κάνω ό τι είναι δυνατόν για να ανατρέψω την κατάσταση".

Ο Δημήτρης άργησε λιγάκι, αλλά τελικά πήρε τη σωστή απόφαση.

Μολονότι μια σειρά καλών γιατρών και αμέτρητες φυσιοθεραπείες του επέτρεψαν να συνεχίσει να περπατά (πάντα βέβαια υπό στενή ιατρική παρακολούθηση), για χρόνια συνέχιζε να μεμψιμοιρεί, όπως ο ίδιος λέει.

Στα 20 του, είχε φτάσει 120 κιλά, δεν μπορούσε να ανέβει έναν όροφο στο σπίτι χωρίς να λαχανιάσει.

Από λίγο κάθε μέρα

Ο αθλητισμός μπήκε στη ζωή του το 2000. Στο μπλογκ του περιγράφει τη στιγμή που πήρε την απόφαση να αλλάξει τα πάντα: "Είμαστε που λέτε με τον αδελφό μου καλοκαιράκι, αραχτοί κι αγναντεύουμε το απέραντο γαλάζιο. Είναι κάτι πιτσιρικάδες εκεί δίπλα, 9-10 χρόνων, που παίζουν κυνηγητό. Βλέποντάς τους μέσα στο νεύρο και την ενέργεια νιώθουμε και οι δύο - ο Σταμάτης σε παρόμοια κυβικά και δύο χρόνια μικρότερος - σαν απόμαχοι της ζωής. Ε, ρε κατάντια, σκεφτόμαστε".

Αποφασίζει να αρχίσει να τρέχει από λίγο κάθε μέρα.

"Κι ύστερα τσούκου τσούκου, βήμα βήμα, χιλιόμετρο το χιλιόμετρο, άντε και λίγο περισσότερο από την προηγούμενη βδομάδα, έλα λίγα μέτρα μείνανε ακόμα, άλλοτε με φίλους, άλλοτε μονάχος, με μόνιμη παρεούλα το mp3, με τα τοπία να εναλλάσσονται σαν τις εποχές έφτασα να σας γράφω αυτές τις γραμμές. Πέντε χρόνια και κάτι μετά, 6 μαραθώνιοι, δυο - τρεις ντουζίνες ημιμαραθώνιοι και συνολικά γύρω τα 10 χιλιάδες χιλιόμετρα σε προπονήσεις"

Κάπως έτσι, στις 11 Απριλίου έτρεξε  στη Ζυρίχη, με πρώτο στόχο να καταφέρει να τερματίσει και δεύτερο να προσπαθήσει να καταρρίψει το ατομικό του ρεκόρ όπου και το κατάφερε..

"Αλλά όπως συνηθίζω πάντα να λέω, αυτό που μετράει είναι το ταξίδι, κι όχι ο προορισμός. Γι αυτό άρχισα να γράφω την εμπειρία μου από το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων".

Χορηγός επικοινωνίας του Δημήτρη, αλλά και αρωγός σε κάθε στάδιο της προσπάθειάς του είναι το Sport24, που επιπλέον του έχει παραχωρήσει το μπλογκ marathon.yooblog.gr.

" Εάν με αυτό τον τρόπο κατορθώσω και αφυπνίσω έστω και έναν άνθρωπο, θα είμαι πολύ ευχαριστημένος. Ξέρεις, η γενιά μου όλο γκρινιάζει. Σίγουρα, δεν είναι η καλύτερη εποχή, αλλά είναι και λίγο στο χέρι μας να αλλάξουμε τα πράγματα και στη ζωή μας και γενικότερα. Ήδη πάντως έχει δημιουργήσει "ρεύμα". "Οι μαθητές μου είναι πιο τρελοί κι από μένα! Έχουν φτιάξει καυτή εξέδρα και με ακολουθούν στους αγώνες. Τους χρωστάω μεγάλη χάρη. Μου δίνουν φοβερή ενέργεια".

Γιανναρού-Καθημερινή

http://i-diadromi.blogspot.com

15.000 δολάρια Αυστραλίας έχει ήδη μαζέψει η Δωροθέα Δημητροπούλου, η οποία ανοίγει το πορτοφόλι δείχνοντας τον δρόμο στον Ελληνισμό της υφηλίου

«Έχω μαζέψει κάπου 10-15.000 δολάρια Αυστραλίας τα οποία και μπορώ να διαθέσω. Νομίζω ότι όλοι μπορούμε. Όμως αυτά δεν θα δοθούν ως «βοήθεια» προς την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, θα ήταν ντροπή μου. Δεν είναι ελεημοσύνη. Θα τα δώσω διότι έτσι είμαστε εμείς... δίνουμε από το υστέρημά μας.

Οχι ως βοήθεια αλλά ως μια χειρονομία συμπαράστασης και αγάπης λέει από τη μακρινή ήπειρο η κυρία Δωροθέα Μπάκλαντ, γεννημένη με το επώνυμο Δημητροπούλου στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου το 1922. «Ημουν πάντα ανήσυχο πνεύμα» λέει με χιούμορ η διακεκριμένη κοινωνιολόγος, που επί πολλές δεκαετίες μετέχει στα κοινά.

Τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Κάιρο, κοινωνική εργασία για αδύναμες ομάδες πληθυσμού, μαχήτρια για τους Αβορίγινες και δραστήριο μέλος της ελληνικής παροικίας. Τώρα προτείνει ένα «κουμπαρά» για τις έκτακτες ανάγκες της πατρίδας.

«Πώς γεννήθηκε αυτή η σκέψη; Δεν σκέπτομαι... απλά πράττω. Για όποιον έχει ανάγκη, όποιον δω πονεμένο ή μου τηλεφωνήσει για βοήθεια. Βέβαια δεν μπορώ να προσφέρω υλικά σε όλους, αλλά τους στηρίζω όπως δύναμαι» λέει στο «Εθνος της Κυριακής» η κ. Δωροθέα Μπάκλαντ. «Από μικρή αγαπώ τους ανθρώπους, έχω πολλούς φίλους και είμαι μέλος σε 27 οργανισμούς στους οποίους πληρώνω συνδρομή: για τις γυναίκες, το περιβάλλον, τους ηλικιωμένους, τα παιδιά.

Ενεργός πολίτης

Ο,τι έχει σχέση με το καλό της ανθρωπότητας. Μετείχα ενεργά πολλά χρόνια στην ελληνική κοινότητα αλλά ενδιαφέρομαι και για τους Αβορίγινες, τη συμφιλίωση με τους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Εχω μεγάλη οικογένεια, δύο αδελφούς και δύο αδελφές, πολλά ανίψια και βέβαια την κόρη μου. Ομως όλα τα παιδιά του κόσμου είναι παιδάκια μου» λέει η ηλικιωμένη ομογενής, που ζει κοντά στη θάλασσα και καθημερινά απολαμβάνει την παρέα των φίλων της στην παραλία ως κολυμβήτρια χειμώνα - καλοκαίρι. Πανταχού παρούσα λοιπόν; «Αν κάποιος ανακατεύεται με πολλά ούτε δένεται, ούτε τυφλώνεται, ούτε βαριέται, ούτε τσακώνεται.

Αν υπάρχει ποικιλία, όλα έχουν ενδιαφέρον. Εκεινο που έμαθα, πέρα από το σχολείο και το πανεπιστήμιο, είναι ένα: μαθαίνει κανείς το πώς να μαθαίνει. Αυτό είναι το πανεπιστήμιο της ζωής».

«Αγαπώ την Ελλάδα, ερχόμουν πολλές φορές, ενώ έκανα και κοινωνικές έρευνες με τις οικογένειες των γυναικών που είχαν μεταναστεύσει στην Αυστραλία μετά τον πόλεμο. Εχω λάβει μέρος και σε πορείες ειρήνης και σε πορείες για την ημέρα της Γυναίκας μαζί με την Ενωση Γυναικών Ελλάδας. Εκεί είχα γνωρίσει και την κ. Μαργαρίτα Παπανδρέου. Ξέρετε ήμουν ο «αντάρτης» της οικογένειας. Στην Αυστραλία όταν πήγα πανεπιστήμιο ήμουν πάνω από 40 ετών και τότε οι άντρες, όταν πήγαιναν να σπουδάσουν σε αυτή την ηλικία, έπαιρναν υποτροφία. Οχι όμως και οι γυναίκες...

Διαρκής προσφορά

Αυτό με έκανε φεμινίστρια» λέει η κ. Δωροθέα Μπάκλαντ, συνταξιούχος σήμερα, αλλά με αέναη διάθεση προσφοράς. «Δεν αγαπώ τα χρήματα, έχω κάποια για τα γεράματά μου, αλλά αυτό που μπορώ το προσφέρω για την πατρίδα. Προσωπικά δεν πρόκειται να ζητήσω από κανέναν να συνεισφέρει, έστω και αν διαθέτει εκατομμύρια. Αν δεν προσφέρει μόνος του δεν έχει αξία» λέει η ομογενής, που επικοινώνησε με το προξενείο και την πρεσβεία της Ελλάδος στην Αυστραλία, για να τους ενημερώσει για την ιδέα και την προσφορά της.

Μια ζωή αγώνες σε τρεις ηπείρους

Η κ. Δωροθέα Δημητροπούλου γεννήθηκε το 1922 στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου από Ελληνες γονείς. Ελαβε την ελληνική παιδεία, από εξαίρετους δασκάλους στα σχολεία της ανθούσας, τότε, ελληνικής παροικίας και έμαθε αγγλικά και γαλλικά. Ο πόλεμος ξέσπασε μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο και επρόκειτο να έρθει στην Ελλάδα για να σπουδάσει. Ετσι έμεινε εκεί και εργάστηκε εθελοντικά μαζί με τις δασκάλες του σχολείου, στηρίζοντας τους Ελληνες που πολεμούσαν στη Μέση Ανατολή. Εκείνες άλλωστε έγραφαν τα γράμματα που έστελναν ναύτες του ελληνικού στόλου, μέσω Ερυθρού Σταυρού, στις οικογένειές τους.

Ο γάμος της με τον Βρετανό σύζυγό της την οδήγησε στην Αγγλία, όπου αργότερα εργάστηκε στο ραδιόφωνο, αλλά και στο ελληνικό τμήμα των επιχειρήσεων Νιάρχου. Τα χρόνια πέρασαν και το 1961 έφυγε για τον επόμενο σταθμό: την Αυστραλία. Εκεί είχαν συγκεντρωθεί σταδιακά και τα αδέλφια της. Το 1967 ξαναπήγε στο πανεπιστήμιο, αν και ήταν πλέον 45 ετών. Στη συνέχεια εργάστηκε σε παιδικούς σταθμούς, σε σχολεία και ανέπτυξε δράση με στόχο τη μόρφωση των γυναικών και δη των μεταναστριών. Και η ζωή συνεχίζεται...

«Ημουν πάντα ανήσυχο μυαλό. Τώρα έχω βάλει μπροστά για να μην καταστραφεί η Γη, για να έχουν αύριο νερό τα παιδιά του κόσμου, καθώς πιστεύω στις επιπτώσεις από το φαινόμενο του θερμοκηπίου» λέει η κ. Μπάκλαντ, που ταξίδεψε αρκετές φορές στη μακρινή της πατρίδα.

πηγη:http://infognomonpolitics.blogspot.com

Για ακόμα μια φορά η Εθνική Δωρήτρια, η δασκάλα Παναγιώτα Σταμπουλή από την Κασσάνδρα διδάσκει ανθρωπιά, διδάσκει Μεγαλείο ψυχής.

Μετά από το ασθενοφόρο που δώρισε στο Κέντρο Υγείας Κασσάνδρας, τον Εξοπλισμό στο Πυροσβεστικό Κλιμάκιο αποτελούμενο από αλυσοπρίονα, αναλυτικά, κλπ, τον ατομικό εξοπλισμό των Εθελοντών Πυροσβεστών του Πυροσβεστικού Σώματος Χαλκιδικής και άλλα πολλά και σημαντικά, επανέρχεται με μια ακόμα δωρεά. Ένα πλήρως εξοπλισμένο Πυροσβεστικό όχημα 4χ4 προς το Πυροσβεστικό Σώμα για τις ανάγκες του Πυροσβεστικού Κλιμακίου Κασσάνδρας, για τις ανάγκες της γενέτειρας της.

Λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση η κυρία Σταμπουλή!

Αν και συνταξιούχος δασκάλα, κατόρθωσε με το μεγαλείο ψυχής της να «κάτσει στα θρανία» όχι μικρούς μαθητές, αλλά εμάς τους μεγάλους!

Η προσφορά προς τον συνάνθρωπο το μάθημα της, στο οποίο δυστυχώς πολλοί είναι εκείνοι που θα μείνουν «μετεξεταστέοι».

Την Κυριακή 10 Ιανουαρίου στο Αμφιθέατρο του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κασσάνδρας θα πραγματοποιηθεί η τελετή παράδοσης – παραλαβής της Δωρεάς του 4Χ4 Πυροσβεστικού Οχήματος προς το Π.Κ Κασσάνδρας από την «Δασκάλα της προσφοράς», παρουσία του Υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη Σπύρου Βούγια, της ηγεσίας του Πυροσβεστικού Σώματος, βουλευτών, και εκπροσώπων της Νομαρχιακής και Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

πηγηhttp://taxalia.blogspot.com

καλα νεα.. υπάρχουν και αυτα