Καλοκαίρι του 1987. Έξι φίλοι από τη Σαλαμίνα συναντιούνται σε μια καφετέρια του νησιού. Στη συνέχεια, σταδιακά μέσα σε μια επταετία, βιώνουν την ωρίμανσή τους ως απομάκρυνση απ’ τον παράδεισο της εφηβικής ανεμελιάς, καθώς και η μεταξύ τους συναισθηματική επαφή αρχίζει σιγά-σιγά να φθίνει. Αντιλαμβάνονται πως δεν είναι πια το επίκεντρο του κόσμου και ότι έχουν απορροφηθεί από το κοινωνικό σύστημα που δεν αστειεύεται. Χρόνο με το χρόνο, οι συναντήσεις τους γίνονται όλο και πιο αραιές, και κάθε φορά η επιστροφή τους στο νησί κουβαλά τα ίχνη των διαφορετικών πλέον προσωπικών τους εμπειριών που όλο και περισσότερο φέρουν τα σημάδια της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Βιώνουν αυτή την αλλαγή ως είδος φθοράς και διαφθοράς. Συνάμα, η αυτονόητη φιλία τους ξεθωριάζει αναπόφευκτα. Στο τέλος γίνονται σχεδόν ξένοι μεταξύ τους.

Μία από τις πρώτες ταινίες του Ν.Γραμματικου ( Βασιλιάς, Αγρύπνια) που αποτυπώνει προσωπικά βιώματα από τη ζωή του σκηνοθέτη στη Σαλαμίνα. Ο Γραμματικός καταφερνει με συγκινιτικό ρεαλισμό να αποτυπώσει μια αλήθεια που πολλοί από εμάς έχουμε βιώσει και που περικλύεται καταπληκτικά στο στίχο : " κι αν άλλαξαν οι ΄φιλοι μας λιγάκι, αλλάξαμε και εμείς με τη σειρά μας.."

συγκίνηση:40%

χιούμορ:20%

προβληματισμός:40%

Με λίγα λόγια: Αν είστε άντρας και σας λείπει η παρέα των παιδικών σας χρόνων..

Τrailer μπορεί να μην βρήκαμε αλλά υπάρχει όλη η ταινία δωρεάν στο youtube..

πηγη:http://www.tainiothiki.gr

O Donnie Darko είναι ένα ξεχωριστό παιδί. Από μικρός αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα και επισκέπτεται ψυχίατρο σχεδόν από τότε που γεννήθηκε. Ξυπνά την νύχτα και υπνοβατόντας βρίσκεται σε διάφορα μέρη μακριά από το σπίτι του, χωρίς να θυμάται πως έφτασε εκεί.

Είναι όμως και ένα παιδί που αμφισβειτεί τους γύρω του, που δεν πιστεύει τις παραδοσιακές μεθόδους διδασκαλίας των δασκάλων του και που έχει μια όρεξη για ζωή και περιπέτεια όσο κανένας άλλος στην ηλικία του.

Όλα αυτά θα αλλάξουν όταν ένα μέρος από αεροπλάνο θα προσγειωθεί στο δωμάτιό του ενώ εκείνος δεν είναι εκει. Μια σειρά από γεγονότα θα ακολουθήσουν με περίεργες παραισθήσεις του Donnie, την γνωριμία με μια κοπέλα και μία περίεργη ηλικιωμένη γυναίκα που ασχολείται με το ταξίδι στον χρόνο. Ο Donnie θα προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο που ξετιλύγεται γύρο του και θα ζήσει τις δραματικές συνέπειες.

Μία ταινία με αρτιότατα σκηνοθεσία, με φοβερή ερμηνεία από έναν από τους καλύτερους σύγχρονους ηθοποιούς, τον Jake Gyllenhaal (Brokeback Mountain) και με μηνύματα προς τους νέους που εξεγύρονται και τους μεγάλους που εμμένουν στις απόψεις τους. Ο χαρακτηρας του Donnie Darko θα συναρπάσει όποιον επιλέξει την ταινία ενώ το μυστήριο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο θα σας εντυπωσιάσε, δεν θα σας αφήσει ούτε για ένα λεπτό να βαρεθείτε.

Με λίγα λόγια: ένα μείγμα επιστημονικής φαντασίας και ψυχολογίας φτιάχνουν μια από τις πιο παλαβές ταινίες που έχετε δει..

αγωνια:60%

δραση:20%

προβληματισμος:20%

πηγη:http://www.cinefreaks.gr

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Anthony Burgess αναφέρεται σε μια συμμορία νεαρών κακοποιών με αρχηγό τον Alex σε μια ζοφερή φουτουριστική Αγγλία. Η εν λόγω συμμορία καθημερινά επιδίδεται σε πράξεις ωμής βίας και βανδαλισμών, χαμένη σε ένα κόσμο ναρκωτικών, βίαιων ενστίκτων και πλήξης.

Ωστόσο, μετά από προδοσία των «φίλων» του, ο κεντρικός ήρωας του έργου Alex,αφού συλλαμβάνεται και τιμωρείται με ποινή πολλών ετών αποφασίζει να συμμετάσχει σε ένα μυστικό κρατικό πείραμα σωφρονισμού με το οποίο η «επανένταξη» στην κοινωνία θα γίνει ταχύτατα. Ουσιαστικά μέσω του ιδιότυπου αυτού πειράματος θα κερδίσει την ελευθερία του, αλλά θα απωλέσει την ικανότητά του να εκτελεί βίαιες πράξεις απο μια κυβερνηση που αφαιρεί την ελευθερία και την πρωτοβουλία από τον λαό της με παραπλανητικά τεχνάσματα.

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι θεωρήθηκε αρκετά εξτρεμιστικό ως έργο και η προβολή του απαγορεύθηκε σε πολλές χώρες. Ειδικά στην Αγγλία κατηγορήθηκε ότι παρέσυρε ορισμένους ανθρώπους σε βίαιες πράξεις, και ο Kubrick δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του. Το αποτέλεσμα ήταν ο σκηνοθέτης ενοχλημένος από όλα αυτά να αποσύρει το φιλμ από τις αίθουσες. Το Κουρδιστό Πορτοκάλι δεν προβλήθηκε στην Αγγλία παρά μόνο μετά το θάνατό του μεγάλου δημιουργού!

Με λίγα λόγια: (Orang =Στην διάλεκτο των Malay, που ομιλείτε στην Ταιλάνδη, Σιγκαπούρη και γύρω περιοχές σημαίνει άνθρωπος.) Αποτέλεσμα  ένας κουρδιστός άνθρωπος, ένα άβουλο ον που λειτουργεί για χάρη κάποιων άλλων με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Μοναδικο..Δείτε το trailer και θα καταλάβετε γιατί..

χιουμορ:10%

αγωνια:20%

δράση:40%

προβληματισμός:30%

πηγη:http://oynagki.pblogs.gr

Η ταινία παρακολουθεί την πορεία ενός περιθωριακού, εξυπνάκια φυλακισμένου/ ασθενή του Ράνταλ Πάτρικ ΜακΜέρφι (Τζακ Νικολσον), ο οποίος εισάγεται σ' ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, προκειμένου να αξιολογηθεί η κατάσταση της ψυχικής του υγείας. Μέσα στο ίδρυμα θα συναντήσει ένα σύνολο από αξιομνημόνευτους, περίεργους ασθενείς με τους οποίους μοιράζεται έντονες εμπειρίες που θα οδηγήσουν σε ένα στενό σύνδεσμο: τον Τσιφ Μπρόμντεν, ένα Ινδιάνο «γίγαντα» που έχει αποφασίσει να προσποιηθεί τον κωφάλαλο προκειμένου οι μέρες του να περνούν πιο εύκολα, τον Τάμπερ έναν φωνακλά ασθενή, τον Τσέσγουικ έναν εντελώς νευρικό και ανασφαλή τύπο, τον Μάρτιν ένα παιδί που δε μεγάλωσε ποτέ, τον Μπίλι Μπίμπιτ ένα αξιολύπητο πλάσμα με αυτοκτονικές τάσεις και τον Ντέιλ Χάρντιγκ, έναν εκνευριστικό τύπο.

Η ταινία δεν αναλώνεται σε ηθικοπλαστικά μηνύματα, ούτε σε αναλύσεις για το κατά πόσο μπορούν οι μέθοδοι των συγκεκριμένων οίκων να επιφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Προτιμά να εστιάσει στους χαρακτήρες και στις προσωπικότητές τους. Ορισμένες σκηνές έχουν ένα νόημα τόσο βαθύ που πραγματικά συγκλονίζουν. Όσοι το έχουν δει ας θυμηθούν τις σκηνές λίγο πριν το τέλος. Η ζωή μερικές φορές είναι πιο τραγική απ’ όσο θα ‘θέλαμε ή απ’ όσο μπορούμε ν’ αντέξουμε. Κι εκεί ερχόμαστε αντιμέτωποι με ηθικά ζητήματα; Τι κάνουμε όταν ηθικά έχουμε ηττηθεί; Το βλέμμα του McMurphyλίγο πριν το τέλος τα λέει όλα! Όσο κι αν το θες, μπορείς να εγκαταλείψεις όλους αυτούς που έστω και σ’ ένα βαθμό βλέπεις ότι κατάφερες του αφυπνίσεις. Ακόμα κι αν μπορείς, η ανάμνηση θα σε κυνηγάει και θα σε βασανίζει ότι θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο. Και μπορεί να φαίνεται ότι η Ratched νίκησε, αλλά συγκρατήστε στο μυαλό και στα μάτια σας την τελευταία σκηνή. Τόσο τραγική, αλλά ταυτόχρονα τόσο ελπιδοφόρα. Μόνο έτσι ίσως να μπορούσε να έρθει η λύτρωση. Γιατί ότι και να έγινε ο McMurphy άφησε πίσω του το σημάδι του.

Με λίγα λόγια: Μια εξερεύνηση της ανθρώπινης λογικής, της τρέλλας αλλά κυρίως της ελευθερίας.. η αγαπημένη ταινία πολλών..

χιούμορ:20%

αγωνία:50%

προβληματισμός:30%

πηγη:http://culture21century.blogspot.com

Δεκαπέντε πτώματα ανασύρονται από ένα φλεγόμενο πλοίο στο λιμάνι του San Pedro. Μόνο δύο φαίνεται να έχουν επιζήσει από το μακελειό: ένας σακατεμένος Ούγγρος στα πρόθυρα της τρέλας, και ένας κουτσός που κρατείται στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης. Ανάμεσα στους νεκρούς, τέσσερα άτομα, τέσσερις κακοποιοί δεμένοι μεταξύ τους με ένα πολύπλοκο δίχτυ παρανομίας και διαπλοκής: ο Keaton, πρώην διεφθαρμένος αστυνομικός που προσπαθεί να ξαναφτιάξει την ζωή του, ο Fenster , ένας Λατίνος δανδής με απίστευτο στυλ και ακατάληπτη προφορά, ο McManus, κορυφαίος ληστής, κενός, χωρίς ηθικές αρχές και χωρίς ψυχραιμία, και ο Hockney, μικροκακοποιός που προσπαθεί να πιάσει την καλή. Πέμπτο κομμάτι στο παζλ, ο κουτσός και σακάτης Verbal Kid, ο μόνος που μπορεί να ρίξει φως στην ιστορία.”Όλα άρχισαν με εκείνη την ανάκριση στη Νέα Υόρκη, πριν έξι μήνες”, αρχίζει την διήγηση του στον Ντετέκτιβ Kujan, έναν σκληροτράχηλο, ψημένο αστυνομικό που κυνηγάει το “μεγάλο δώρο”: τον Keaton. Καθώς όμως η ιστορία του Kid εκτυλίσσεται, ένα όνομα αρχίζει να κάνει την εμφάνισή του, ένα πρόσωπο από την σφαίρα του μύθου, ένας άνθρωπος με απίστευτη δύναμη που κινεί τα νήματα χωρίς να γίνεται αντιληπτός: ο Keyzer Soze. Ο Διάβολος αυτοπροσώπως.

Τρίτη μόλις ταινία του τριαντατριάχρονου – σήμερα- Αμερικανού σκηνοθέτη, το “Usual Suspects” τον εκτινάσσει στο ρετιρέ του Hollywood. Θα ακολουθήσει το εξαιρετικό “Apt Pupil”, τα ποτάμια δολαρίων των X-Men και το “φρεσκαδούρικο” “Superman Returns”, αλλά ήδη ο Singer δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν.

Τρίτο σενάριο και για τον Christopher McQuarrie. Ένας παρανοϊκός λαβύρινθος που θα μπορούσε να βγει είτε από το κεφάλι ενός τρελού είτε από το ακούραστο μυαλό μιας ευφυίας, γραπώνεται πάνω σου, τυλίγεται και δεν σε αφήνει σε ησυχία. Μετά το ρολάρισμα των τίτλων τέλους, δεν σου αφήνει άλλη επιλογή εκτός από την επανάληψη. Και πάλι, σαν να είναι η πρώτη φορά, το ερώτημα παραμένει. Κι εκεί που πιστεύεις ότι έχεις βρει την απάντηση, πάντα κάτι θα βρεθεί να ανατρέψει τα πάντα, στέλνοντας σε στην αρχή. Μήπως μου έχει ξεφύγει κάτι; Από την πρώτη ατάκα εως το απαράμιλλης μαεστρίας φινάλε – που απλώς κάθεσαι και το θαυμάζεις – ψάχνεις για την παραμικρή λεπτομέρεια, για την ελάχιστη εκείνη ένδειξη που θα σου λύσει τις απορίες.

Με λίγα λόγια: Οι Συνήθεις Ύποπτοι είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις ταινιών που αξίζουν πολλαπλή θέαση. . και κάθε φορά μοιάζει διαφορετική..

αγωνία:60%

χιουμορ:10%

δραση:30%

πηγη:http://geyssersz.wordpress.com/

καλα νεα.. υπάρχουν και αυτα

Ο αντιπρόεδρος της ένωσης καπνοβιομηχάνων, και εκπρόσωπος του κλάδου, έχει την ικανότητα να προβάλει έξυπνα επιχειρήματα υπέρ του τσιγάρου. Όταν ένας πολιτικός εισηγείται να τοποθετηθεί στα πακέτα το σήμα της νεκροκεφαλής, ετοιμάζεται για δημόσια αντιπαράθεση. Όμως, μια δημοσιογράφος του πουλάει έρωτα, του αποσπά επαγγελματικά μυστικά και έπειτα τα βγάζει στη φόρα.

Μια ταινία που θα χρησιμεύσει πολύ στους καπνιστές τις δύσκολες ημέρες που διανύουμε. Με πολύ έξυπνο σενάριο και φλεγματικό χιούμορ (ότι κι να σημαίνει αυτό) η ταινία μας αποδεικνύει πως κάθε νόμισμα έχει δύο πλευρές και πάντα υπάρχει κάποιος να τις υπερασπιστεί.  Μπορεί να μην σας κάνει να κόψετε το κάπνισμα θα σας δώσει όμως επιχειρήματα απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να σας πείσουν να το κάνετε..

χιούμορ:80%

προβληματισμός:20%

Στον Αμερικανικό Νότο, μια καυτή καλοκαιρινή ημέρα, τα μέλη της οικογένειας Pollitt συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν τα γενέθλια του πατέρα Harvey Pollit ή απλώς Big Daddy. Η αιτία όμως της ξαφνικής συγκέντρωσης είναι η διάγνωση για την υγεία του πάτερ-φαμίλια, που ισούται με την θανατική του καταδίκη, γεγονός που όλοι γνωρίζουν εκτός από τον ίδιο. Στην έπαυλη καταφθάνουν οι δύο του γιοί Brick (Paul Newman)  και Cooper και οι δύο τους γυναίκες. Όλοι, εκτός από τον αλκοολικό και αποτυχημένο αθλητή Brick, θα επιδοθούν σε ένα ανελέητο παιχνίδι για την τεράστια περιουσία του μελλοθάνατου Big Daddy.

Στα 108 λεπτά που διαρκεί η ταινία η ουσιαστικά διαλυμένη οικογένεια δεν θα διστάσει να αποκαλύψει κρυμμένα μυστικά και να σκαλίσει επουλωμένες πληγές. Η αδιαφορία του Big Daddy για την οικογένεια του και η αδηφάγος απληστία του εξουσία και χρήμα είναι τα βασικά αίτια για τις κατεστραμμένες προσωπικότητες των γιών του. Ο Cooper, ένας πετυχημένος δικηγόρος, έχει παντρευτεί την πιο αντιπαθητική γυναίκα της Νοτίου Αμερική για να κερδίσει την συμπάθεια του πατέρα του, ενώ ο Brick έχει δοθεί ψυχή τε και σώματι στο αλκοόλ μετά τον φριχτό θάνατο του καλύτερου φίλου και συμπαίχτη του Skipper, θεωρώντας υπεύθυνη για το τέλος του την γυναίκα του Maggie (Elizabeth Taylor).

Η ταινία είναι κλασική με ότι αυτο συνεπάγεται.  Έχει άψογη πλοκή που κλιμακώνεται μέσα από τους χαρακτήρες ενώ το τέλος, που είναι μια εγχείρηση της αντρικής ψυχής, δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο.

Με λίγα λόγια: Βασισμένη σε βιβλίο του Tennessee Williams. Ακόμα και αν δεν έχετε διαβάσει ποτέ κάτι δικό του σίγουρα έχετε ακούσει το όνομά του, και αυτό δεν είναι τυχαίο.

ερμηνείες: 30%

πλοκή:40%

αγωνία:20:20%

προβληματισμός:10%

Ο Γουόλ Κοβάλσκι, ένας άκαμπτος και άτεγκτος βετεράνος του πολέμου της Κορέας, σε έναν κόσμο αλλαγών αναγκάζεται από τους μετανάστες γείτονές του να αντιμετωπίσει τις προσωπικές και μακροχρόνιες προκαταλήψεις του.  Τους γείτονές του, που κατάγονται από τη νοτιοανατολική Ασία, τους οποίους απεχθάνεται. Γεμάτος μίσος και απαξίωση για ό,τι βλέπει  ο Γουόλτ ζει μηχανικά περιμένοντας το τέλος. Μέχρι τη νύχτα που κάποιος προσπαθεί να κλέψει το αυτοκίνητό του, ένα Gran Torino του '72.

Ο Γουόλτ όμως εμποδίζει την κλοπή, αναχαιτίζει τα σχέδια της συμμορίας και γίνεται άθελά του ο ήρωας της γειτονιάς . Κι ενώ στην αρχή ο Γουόλτ δεν θέλει καμία σχέση με όλους αυτούς τους ανθρώπους, τελικά ενδίδει και αρχίζει τελικά να συνειδητοποιεί κάποιες αλήθειες σχετικά με τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Και τον εαυτό του.

Το Grand Torino αποδεικνύει πως μερικοί άνθρωποι δεν μεγαλώνουν απλώς, αλλά ωριμάζουν . Ο Κλιντ Ιστγουντ σκηνοθετεί με απίστευτη μαεστρία μια ιστορία που αρχίζει να γίνεται πολύ επίκαιρη στη χώρα μας.  Καταπιάνεται με το θέμα της πολυ-πολιτισμικότητας, της ηλικίας, της ωριμότητας και τελικά ολόκληρης της ζωής..

Με λίγα λόγια:Αν όλο αυτό σας ακούγεται βαρετό ξανασκεφτείτε το . Ο άνθρωπος ξέρει τη δουλειά του πολύ καλά..

συγκίνηση: 40%

αγωνία:40%

δράση:10%

προβληματισμός:10%

Η «μέρα της μαρμότας» είναι  η ιστορία ενός παρουσιαστή του δελτίου καιρού ο οποίος παγιδεύεται στο χρόνο, ζώντας ξανά και ξανά την 2  Φεβρουαρίου, όταν ταξιδεύει σ’ένα ανιαρό χωριό στην καρδιά του χειμώνα με αποστολή να καλύψει ένα ανόητο έθιμο της περιοχής που έχει να κάνει με το αν μία μαρμότα θα αναγγείλει τον ερχομό της άνοιξης ή θα τον αναβάλλει για 2 μήνες ακόμη.

Ο Φιλ Κόνορς (Μπιλ Μάρευ) είναι ο κατ' εξοχήν άνθρωπος χωρίς μέλλον. Κολλημένος στην άχαρη δουλειά του, περιμένει την προαγωγή που ποτέ δεν έρχεται και ροκανίζει τις μέρες με γκρίνια και κυνισμό, μέχρι που ο χρόνος αποφασίζει να τον εμπλέξει σε ένα παράξενο παιχνίδι. Κάθε πρωί που το ρολόι δείχνει έξι η ώρα, το ραδιόφωνο θα παίζει το ίδιο τραγούδι, η εκνευριστικά ευγενική κυρία του ξενοδοχείου θα ρωτά τα ίδια πράγματα, ένας παλιός του συμμαθητής θα του γίνεται κολιτσίδα και ο κόσμος θα τρέχει στο πάρκο για να γιορτάσει τη "Μέρα της Μαρμότας". Στις σαράντα και παραπάνω μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων τα γεγονότα και οι καταστάσεις θα επαναλαμβάνονται χωρίς ο υπόλοιπος κόσμος να το αντιλαμβάνεται, ο Φιλ θα περάσει από τον εκνευρισμό στην ανία και από τη ρουτίνα στη δημιουργικότητα. Θα κάνει πράγματα που άλλοι δεν προλαβαίνουν σε δύο και τρεις ζωές και θα συνειδητοποιήσει ότι είναι στο χέρι του καθενός να βρίσκει ή να χτίζει τις μικρές και μεγάλες χαρές της καθημερινότητας.

Με λίγα λόγια: Πίσω από την θεωρητική αλληγορία υπάρχει κάτι  που έχουμε βιώσει όλοι λίγο έως πολύ κάνοντας την ταινία εκνευριστικά οικεία στον καθένα.  Αν καταφέρετε και δεν ταυτιστείτε με τον ήρωα έστω και μια στιγμή, επικοινωνήστε μαζί μας, να μας πείτε τι κάνετε διαφορετικά..

κωμωδία:60%

προβληματισμός:20%

συγκίνηση:20%

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Harold Ramis

ΠΑΙΖΟΥΝ: Stephen Tobolowsky, Chris Elliott, Andie MacDowell , Bill Murray

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ: 1993

ΔΙΑΡΚΕΙΑ:101 λεπτά

Ο σκηνοθέτης Παύλος Τάσσιος, βασιζόμενος σε μια ιδέα του Νίκου Κούνδουρου, δημιουργεί μια από τις 10 καλύτερες ελληνικές ταινίας της δεκαετίας του 80.  Καταφέρνει να αποτυπώσει με ένα απλοϊκό αλλά ειλικρινή τρόπο την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς.

Ο Γιώργος (Γ.Κιμούλης) είναι ένας μπερδεμένος νέος, που νομίζει πως βρίσκεται αντιμέτωπος με χιλιάδες αδιέξοδα. Στην πραγματικότητα όμως δεν αντιμετωπίζει ούτε λιγότερα ούτε περισσότερα προβλήματα από το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας. Έχοντας εγκαταλείψει τη ζωή και τον έρωτα αποφασίζει να αυτοκτονήσει, ξέροντας όμως ότι ο κολλητός του φίλος θα βρίσκεται εκεί για να τον σώζει κάθε φορά. Ο φίλος του, θέλοντας να του δείξει την πραγματική αξία της ζωής, στήνει ένα ευφυές κόλπο μαζί με έναν μυστηριώδη άνθρωπο, που συμμετέχει σε κάθε σκηνή του έργου.

Με λίγα λόγια: Αν την είχε γυρίσει ο Scorsese θα μιλούσαμε για μια από τις πιο κλασικές ταινίες της δεκαετίας.  Ίσως το καλύτερο ελληνικό soundtrack της εποχής του.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Παυλος Τασσιος

ΠΑΙΖΟΥΝ: Ελενη Ραντου, Φανης Χηνας, Κωστας Αρζογλου, Γιωργος Κιμουλης, Τάνια Καψάλη..

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ: 1986

γέλιο:40%

αγωνία:40%

προβληματισμός:20%

Ο Τζόελ και η Κλέμενταϊν ήταν ερωτευμένοι. Η μνήμη του Τζόελ έχει γεμίσει data από μια αγάπη που έχει τελειώσει, αλλά δεν έχει σβήσει. Στα γραφεία της Lacuna Inc. θα γραφτεί ο επίλογος. Ο Τζόελ αποφασίζει να σβήσει την Κλέμενταϊν από τον εγκέφαλό του. Η διαδικασία απαιτεί το ξεφόρτωμα κάθε προσωπικού αντικειμένου που συνδέει τη μνήμη σου με το πρώην αγαπημένο σου πρόσωπο. Ύστερα, η τεχνολογία ολοκληρώνει την «εκκαθάριση» στοιχείων, απελευθερώνει χώρο για καινούριες αναμνήσεις, εμπειρίες και πιθανά τραύματα. Σταδιακά μαθαίνουμε πως η Κλέμενταϊν είχε περάσει πρώτη από αυτή την εταιρεία για να διαγράψει την ύπαρξη του Τζόελ. Ναι, η ιστορία αυτή δεν είναι καθόλου ρομαντική...

Ο Kaufmann υπογράφει ακόμα ένα περιεργο σενάριο που ακόμα και αν σε κάποιους δεν αρέσει δυσκολεύονται να το χαρακτηρίσουν συνηθισμένο. Η ταινία είναι ένα μείγμα σουρεαλισμού και συγκίνησης που καταφέρνει να αγγίξει ευαίσθητες χορδές χωρίς να γίνεται γλυκανάλατο. Ο Carrey εντιπωσιάζει με την ερμηνευτική του δινότητα και η Winslet καταφέρνει να δείχνει ερωτεύσημη..  αν έχετε χωρίσει πρόσφατα καλό είναι να την αποφύγετε..

συγκίνηση: 40%

πλοκή:30&

σκέψη:30%

Μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες των απανταχού κινηματογραφόφιλων είναι το «Σινεμά ο Παράδεισος». Αν και ο τίτλος είναι ευνόητο ότι αναφέρεται στη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας, η ταινία του Giuseppe Tornatore αποτελεί ένα έργο που διαθέτει πολλά προτερήματα.

Ο Salvatore επιστρέφει στην πόλη όπου γεννήθηκε μετά από πολλά χρόνια και θυμάται σιγά σιγά τη φιλία που ανέπτυξε όταν ήταν μικρός με τον Alfredo (Philippe Noiret) , ένα μηχανικό προβολής. Έτσι, θα κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν, τότε που ο κινηματογράφος ήταν μέσο για να ξεφύγει από τη μίζερη καθημερινότητα.

Η ταινία κατά πρώτο λόγο αποτελεί έναν ύμνο στον κινηματογράφο. Ο μικρός Salvatore μπορεί να μην έχει αρκετά χρήματα για να φάει, όμως ξοδεύει το χαρτζηλίκι του πηγαίνοντας στον τοπικό κινηματογράφο. Εκεί θα γνωρίσει τον ηλικιωμένο μηχανικό προβολής, ο οποίος σιγά σιγά θα του μάθει να χειρίζεται τη μηχανή. Σταδιακά θα γίνουν πολύ στενοί φίλοι, μετά από μια σειρά γεγονότων όπως μια φωτιά που θα ξεσπάσει στο σινεμά, οπότε ο μικρός Salvatore με κίνδυνο της ζωής του θα σώσει τον Alfredo.

Η σκηνοθεσία είναι ένας βασικός παράγοντας που το έργο έχει μείνει κλασικό. Ο Tornatore καταφέρνει να δώσει τις σκηνές με μεγάλο πάθος και ιδιαίτερα ρεαλιστικά. Από τα πρώτα λεπτά που εξελίσσεται η ιστορία νιώθουμε ότι βρισκόμαστε «εκεί», είτε στην αίθουσα του κινηματογράφου, είτε στο χωριό εκείνο. Οι πρωταγωνιστές είναι απλοί άνθρωποι με τους οποίους εύκολα μπορούμε να ταυτιστούμε, μόνο και μόνο επειδή μοιραζόμαστε την αγάπη μας για τον κινηματογράφο. Χάρη στην τρυφερότητα με την οποία ο σκηνοθέτης σκιαγραφεί τους χαρακτήρες, καθίστανται άμεσα οικείοι και συμπάσχουμε μαζί τους.

Ωστόσο το φινάλε της ταινίας είναι μαγικό. Ταυτόχρονα αποτελεί και ένα λόγο που αγαπάμε το σινεμά: η αγάπη είναι πολύ πιο εύκολο να βρει ανταπόκριση μέσα από τη μεγάλη οθόνη, σε αντίθεση με την πραγματικότητα.

Απολαύστε αυτή την ταινία. Αποτελεί ένα έργο που μαγεύει, αγγίζει κατευθείαν στην καρδιά, γιατί είναι φτιαγμένο με πολύ μεράκι και πάθος και είναι αφιερωμένο σε όλους τους κινηματογραφόφιλους.

κωμωδία30%

συγκίνηση:30%

κομεντι:40%

Σκηνοθεσία:

Giuseppe Tornatore
Παίζουν:
Antonella Attili, Enzo Cannavale, Isa Danieli, Leo Gullotta, Marco Leonardi, Pupella Maggio, Agnese Nano, Leopoldo Trieste, Salvatore Cascio, Tano Cimarosa, Nicola Di Pinto, Roberta Lena, Nino Terzo, Jacques Perrin, Philippe Noiret
Διάρκεια:
155 λεπτά (Κινηματογραφική Έκδοση), 170 λεπτά (Director's Cut)

πηγη:http://www.cinemascope.gr

Η βαρετή ζωή ενός εφοριακού θα αλλάξει ριζικά μόλις αρχίσει να ακούει μια υποσυνείδητη φωνή στο κεφάλι του, η οποία γνωρίζει την κάθε του σκέψη. Όταν αντιληφθεί ότι πρόκειται για τη φωνή μιας συγγραφέα, η οποία «κτίζει» το καινούριο της βιβλίο γύρω από αυτόν αλλά παράλληλα αγνοεί την ύπαρξη του, θα προσπαθήσει να τη βρει με τη βοήθεια ενός καθηγητή ψυχολογίας, προκειμένου να την αποτρέψει από το να σκοτώσει τον μυθιστορηματικό χαρακτήρα.

Ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Μαρκ Φόρστερ («Χορός των Τεράτων», «Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ») έρχεται να διασκεδάσει τις κακές εντυπώσεις που άφησε η τελευταία του δουλειά, «Stay», με μια κωμωδία που συνδυάζει το χιούμορ με στοιχεία υπαρξιακού δράματος. Επεξεργαζόμενος την πρωτότυπη σεναριακή ιδέα του Ζακ Χελμ κάνει την την όλη ιστορία να σχοινοβατεί ανάμεσα στα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως δεν είναι λίγοι εκείνοι που συγκρίνουν την ατμόσφαιρα της ταινίας με εκείνες των ιστοριών του Τσάρλι Κάουφμαν («Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς», «Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού»). Το προσεκικά επιλεγμένο cast από την άλλη υποστηρίζει επαρκώς την εξέλιξη της πλοκής, με τον πρωταγωνιστή Γουίλ Φέρελ να μας δίνει τον καλό του εαυτό -μακριά από τους σαχλούς κωμικούς ρόλους, την ώρα που η παρουσία των Ντάστιν Χόφμαν και Έμα Τόμσον είναι από μόνη της άξια αναφοράς.

κωμωδία: 50%

δραμα: 10%

κουλτουρα:20%

κομεντι:20%

Σκηνοθεσία: Μαρκ Φόρστερ

Σενάριο: Ζακ Χελμ

Πρωταγωνιστούν: Γουίλ Φέρελ, Μάγκι Τζίλενχαλ, Ντάστιν Χόφμαν

Διάρκεια: 113’

πηγη:http://www.cinemad.gr