Το αγαπημένο μας  artsandthecity.gr πραγματοποίησε ψηφοφορία ανάμεσα στου αναγνώστες του για την καλύτερη ταινία του 2011.  Τα αποτελέσματα μας βρήκαν απόλυτα σύμφωνους. Έτσι για να παίρνουμε ιδέες

Αγαπημένη ταινία για τη χρονιά που πέρασε ήταν το «Drive» με 19%. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε το «The Artist» με 16% που τις τελευταίες μέρες ανέβηκε. Στην τρίτη θέση έχουμε ισοβαθμία (13%) δύο εξαιρετικών ταινιών του «Crazy Stupid Love» και  «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» και το ίδιο ποσοστό ψήφισε και «Καμία από τις παραπάνω»

Ο Τζόζεφ είναι ένας μοναχικός άνθρωπος που η μόνη του ασχολία είναι να παίζει στοίχημα, να πίνει και να ξεσπάει το θυμό του όπου του δινεται η ευκαιρία.  Η Χάνα δουλεύει  ως εθελόντρια σε ένα κατάστημα που ανήκει σε γνωστή φιλανθρωπική οργάνωση και η ζωή της μοιάζει να είναι ιδανική  Όταν γνωρίζονται η ζωή τους ερχίζει να  παίρνει μια νέα τροπή.  Η Χάνα προσπαθέι να σώσει τον Τζόζεφ από τη ζωή που κάνει αποκαλύπτοντας  ότι αυτή που πρέπει να σωθεί ειναι η ίδια.

Στην αρχαία Ελλάδα ο σκοπός της τραγωδίας ήταν να φανερώσει στους θεατές όσα εκείνοι απεύφευγαν να παραδεχτούν στους εαυτούς τους. Ο θεατής αναγνώριζε και παραδεχόταν τις αμαρτίες του με αποτέλεσμα να οδηγείται στην μετάνοια και στην εξιλέωση. Ένα καλο δράμα είναι μια βαθιά ψυχαναλυτική διαδικασία για τον καθένα και ο Τυραννόσαυρος πετυχαίνει ακριβώς αυτό. 

Πίσω στα τέλη της δεκαετίας του ’80 , ο Ράντυ “the Ram” (Μίκι Ρουρκ ) ήταν ένας κορυφαίος επαγγελματίας παλαιστής του wrestling . Σήμερα, 20 χρόνια μετά συνεχίζει να αγωνίζεται σε ανεπίσημους αγώνες στο New Jersey . Αποξενωμένος τελείως από την κόρη του (Εβαν Ρέιτσελ Γουντ ) και ανίκανος να συνάψει οποιαδήποτε ουσιαστική ανθρωπινή σχέση ο Ράντυ ζει μόνο για τους αγώνες και την αναγνώριση των θαυμαστών του. Μία καρδιακή προσβολή τον υποχρεώνει όμως να αποσυρθεί. Αρχίζει λοιπόν να αξιολογεί και να επαναπροσδιορίζει την ζωή του . Προσπαθεί να πλησιάσει την κόρη του και διεκδικεί τον έρωτα από μια στρίπερ την Κάσιντι ( Μαρίσα Τόμει) . Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν μπορεί να καταλαγιάσει το πάθος του για τους αγώνες.

Ένας πολιτικός και μια μπαλαρίνα ερωτεύονται από την πρώτη ματιά αλλά δεν φαίνεται να είναι αυτοί που καθορίζουν τις ζωές τους. Το πλάνο και για τους δυο είναι διαφορετικό και μια ομάδα ανθρώπων που ελέγχουν το πεπρωμένο μπαίνουν στην μέση και προσπαθούν να τους χωρίσουν. Ο David (Matt Damon) αρχίζει έναν αγώνα εναντίον των πρακτόρων της μοίρας, τους άντρες του The Adjustment Bureau, ώστε να υπερασπιστεί τον έρωτά του για την Elise (Emily Blunt). Θα καταφέρει να αλλάξει το πεπρωμένο ή θα κάνει πίσω και θα αποδεχτεί το αποφασισμένο από άλλους μέλλον του;

Το The Adjustment Bureau ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στη δράση και τον ρομαντισμό κάνοντάς το έτσι προσβάσιμο σε όλα τα γούστα. Το θέμα της ταινίας δίνει δυνατότητα για πολλαπλές αναγνώσεις και προβληματισμό. Ακόμα και αν δεν καταφέρει να σας προβληματίσει σίγουρα θα περάσετε 106 ψυχαγωγικά λεπτά..

Με λίγα λόγια: Δόξα, έρωτας, μοίρα..

Μια ιστορία που ξετυλίγεται σε διαφορετικά χρονικά σημεία του 20ου και 21ου αιώνα Η ταινία αναφέρεται σε έναν άντρα που γεννήθηκε το 1975 και το 2092, αγγίζει την ηλικία των 120 χρόνων. Φυσικά και πρόκειται για τον γηραιότερο άνθρωπο του κόσμου, μόνο που λίγο πριν αποδημήσει εις Κύριον, ονειρεύεται σε flashback την ζωή του, τοποθετώντας συναισθηματικά τον εαυτό του, ανάμεσα σε 3 διαφορετικής ψυχοσύνθεσης γυναίκες.

Μια πανάκριβη ευρωπαϊκή παραγωγή, από τα χέρια του Βέλγου σκηνοθέτη Jaco Van Dormael, που ξόδεψε μια ζωή ολόκληρη στο να στήσει σενάριο και να προετοιμάσει τα γυρίσματα και το αποτέλεσμα τον διακαιώνει απόλυτα.

"Αναλαμβάνω να σας χωρίσω από το έτερον ήμισυ". Αυτό θα μπορούσε να είναι το διαφημιστικό slogan του Alex Lippi (Romain Duris) και της αδελφής του, που βγάζουν τα προς το ζην χωρίζοντας ζευγάρια. Αναλαμβάνουν περιπτώσεις σε όλο τον κόσμο, από το Μονακό μέχρι το Παρίσι, και η επιτυχία τους αγγίζει το 100%.

Μπορεί να ακούγεται λιγάκι... ανήθικο αυτό το επάγγελμα όμως ο Alex έχει βάλει τους δικούς του δύο κανόνες:

Κανόνας 1ος: "Δεν χωρίζουμε ποτέ ευτυχισμένα ζευγάρια".

Κανόνας 2ος: "Δεν ερωτευόμαστε ποτέ".

Μια ταινία με τέοιο τίτλο μοιάζει να μην ταιριάζει σε ένα ιστότοπο με καλά νέα.. κι όμως, όποιος τη δει θα καταλάβει.

Η ταινία πραγματεύεται πολυτάραχη ζωή του Βρετανού θρύλου του punk / rock Ian Dury, γνωστού από τις κλασικές επιτυχίες "Sex & Drugs & Rock & Roll" και “Hit me with your rhythm stick” ζωντανεύοντας τη συναρπαστική διαδρομή του από την παιδική του ηλικία και τον αγώνα του ενάντια στην πολιομυελίτιδα μέχρι και την κατάκτηση της κορυφής των charts, την ανάδειξη του σε entertainer παγκοσμίου βεληνεκούς αλλά κυρίως την συμφιλίωση του με τον ίδιο του τον εαυτό..

Το Sex & Drugs & Rock & Roll είναι η μάχη του Ian Dury , να σταθεί στα πόδια του και να κερδίζει το σεβασμό όχι σε σχέση την αναπηρία του αλλά σε σχέση με τη μοναδικότητά του σαν άνθρωπος.

Χωρίς κλισέ, χωρίς δακρύβρεχτες ερμηνίες αλλά γεμάτο κυνισμό και ανθρωπία η ταινία καταφέρνει να διοχετεύσει την θέληση του Dury τόσο για δημιουργία όσο και για την ίδια τη ζωή.

Με λίγα λόγια: "I dont want to be remembered, i want to live"

δραση:30%

προβληματισμός:30%

μουσική:20%

χιουμορ:10%

Η Πόπι είναι δασκάλα και μένει μαζί με την καλύτερή της φίλη και συνάδελφό της. Είναι έξυπνη, τίμια, ελκυστική αλλά και αστεία, ένα άτομο που ξέρει πώς να τα βγάζει πέρα και πότε να μην παίρνει τα πράγματα στα σοβαρά. Μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα σε άσκοπες οικογενειακές συγκεντρώσεις, «πρωτότυπα» μαθήματα οδήγησης, αλλά και σε μαθήματα χορού φλαμένκο.

Όλα όμως θα αλλάξουν, τη στιγμή που κάποιος θα εισχωρήσει ξαφνικά στη ζωή της Πόπι, με αποτέλεσμα να αποκτήσει ένα νέο νόημα στην καθημερινότητά της αλλά και να αλλάξει την κοσμοθεωρία της.

Ευφυές , ποιοτικό και φυσικά, φλεγματικό χιούμορ, από έναν ιδιοφυή Βρεττανό δημιουργό. Η ερμηνεία της Σάλι Χόκινς, όλα τα λεφτά! Μην την χάσετε! Από τις ελάχιστες κωμωδίες που πράγματι γελάς, χωρίς να σφίγγεσαι...Δεν είναι και λίγο! Συν όλα τα άλλα περνάει, μέσα απο το αναρχοανατρεπτικό στυλ της κωμικής αταξίας και του χάους, πολύ επίκαιρα μηνύματα και προβληματισμούς, σχετικά με την πολυπολιτισμικότητα, την μετανάστευση, την παιδεία και τις ατομικές σχέσεις των μελών μιας κοινωνίας.. Κυρίως, όμως το μέγα προτέρημα της ταινίας, είναι οι έξυπνοι διάλογοι, που δεν υποτιμούν ούτε δευτερόλεπτο, την νοημοσύνη μας.

Όταν δε, μάλιστα οι Αμερικάνοι, έχουν αναγάγει σε Τέχνη που "βουτυρώνει το ψωμί", τις "ευκολίες" από τη χρήση βωμολοχιών και χοντροκομμένου σλάπστικ, για να επιταχύνουν, εκβιάζοντας τις υπερβολές των κωμικών καταστάσεων,  η περίπτωση του Ευρωπαίου Μαικ Λι, είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα. Γιατί περιγράφει το κοινωνικό στάτους και τα προβλήματα συνύπαρξης, αποδοχής και ανοχής με σεβασμό και ειλικρίνεια. Αυθεντική, έως αρκετά πρωτότυπη στη σύλληψη και πολύ ανθρώπινη, η καθημερινή πραγματικότητα πείθει και τον πιό δύσπιστο για τον ρεαλισμό της, όταν η τυποποίηση των κλισέ χαρακτήρων, δημιουργούν τις καλύτερες προϋποθέσεις δημιουργικότητας, από την απουσία τους!

από το myfilm.gr

Τρεις φίλοι, κάτοικοι μιας μικρής πόλης, ονειρεύονται να αλλάξουν τη βαρετή πραγματικότητά τους. Γνωρίζουν ότι δε μπορούν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους με ποτό, ξενύχτια και πλάκες όπως παλιά. Μπροστά όμως στην αναπόφευκτη αλλαγή, τίποτα δεν είναι τόσο απλό. Τα πράγματα μπερδεύονται ακόμα περισσότερο όταν ο ένας από αυτούς ερωτεύεται την κόρη του αφεντικού του η οποία είναι αρραβωνιασμένη με άλλον. Για να πάρουν αυτό που θέλουν, πρέπει να σπάσουν τους κανόνες με οποιοδήποτε κόστος.

To Cemetery Junction είναι ένα υπέροχο ταξίφι από τον κόσμο της ανεμελιάς προς την σκληρή πραγματικότητα. Όσο σκληρά κι αν μας προσγειώνει αποκαλύπτει μια ωμή πραγματικότητα που μπορεί να είναι λυτρωτική . Ο κάθε ένας από τους τρεις ήρωες αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπος με τους φόβους και τελικά να διαλέξει ανάμεσα στο cemetery junction και την πραγματική ζωή..

χιουμορ:40%

δραση:10%

αγωνία:10%

συγκίνηση:40%

Τι σχέση έχει η Βουδαπέστη με τη Λεωφόρο Συγγρού και τα ολόγλυκα σύκα με το Κολωνάκι και τη Νεάπολη; Το Φάληρο είναι ο ευλογημένος τόπος της πόλης, με ρόδια, τζίτζιφα και μανταρίνια. Στην παραλιακή βρίσκεις φραγκόσυκα και σε όλη την Αθήνα διάσπαρτες μουριές. Ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις την πόλη είναι να την περπατήσεις, όπως ο ήρωας μας (Νίκος Κουρής). Σε κάθε του βήμα ανακαλύπτει τους ήχους, τα αρώματα και τις γεύσεις της Αθήνας, δοκιμάζει όλα τα φρούτα της και συναντά στις περιπλανήσεις του τους πιο απίθανους χαρακτήρες. Οδηγός του στις διαδρομές αυτές, ο συγγραφέας της ιστορίας (Λευτέρης Βογιατζής) που συντροφεύει τον ήρωά του σε κάθε του βήμα…

ευχαριστούμε τη Μαρία για την πρόταση..

Manchester 4 Ιουνίου 1976. Η ημερομηνία της εκκίνησης του μαγευτικού ταξιδιού στο χώρο του new wave, της μουσικής επανάστασης που έλαβε χώρα στην Αγγλία και επηρέασε σε πολύ μεγάλο βαθμό τη μουσική κουλτούρα των καιρών μας.Από τη συναυλία των Sex Pistols ως και το κλείσιμο του Hacienda, όλη η ιστορία είναι εδώ και μέσα σε 107 λεπτά μαθαίνουμε τα πάντα.

Περιληπτικά ο Tony Wilson, δημοσιογράφος και παρουσιαστής του Granada TV στο BBC, ανακαλύπτει από τους πρώτους τη δυναμική του new wave μουσικού κινήματος και με όρους αδιανόητους για την εποχή μας (πλήρης ελευθερία στους καλλιτέχνες, συμβόλαια γραμμένα με αίμα!) ιδρύει τη Factory Records και ανοίγει το Factory με σκοπό τη προώθηση αρχικα των Joy Division. Το πείραμα πετυχαίνει, ο Ian Curtis γίνεται star, όμως αντί για μια μεγάλη καριέρα έρχεται η αυτοκτονία-λύτρωσή του. Οι Joy Division γίνονται New Order, το άστρο του Shaun Ryder ανατέλει και οι Happy Mondays ακούγονται παντού. Η μουσική ιδιοφυία που λέγεται Martin Hannett βρίσκεται από πίσω και αποτελεί εγγύηση για την επιτυχία. Το Hacienda ανοίγει τις πύλες του στο κόσμο και όλοι θέλουν να μπουν μέσα. Όλοι χορεύουν, αλλά παίρνουν και ναρκωτικά με αποτέλεσμα το club να περάσει γρήγορα στα χέρια των εμπόρων και να οδηγηθεί σιγά σιγα στο κλείσιμο, κάτι που ανακοινώνει ο ίδιος ο Wilson μέσα στο Hacienda υπό τους ήχους του Hallelujah.

Σε όλη την ιστορία που παρακολουθούμε κυριαρχεί η παρουσία του Tony Wilson. Ακόμη και αν ο ίδιος μας λέει πως αυτή είναι μια ταινία για τη μουσική, συχνά γίνεται ταινία αποκλειστικά για τη ζωή του. Ανάμεσα στην ιστορία βλέπουμε πολλά για τη προσωπική ζωή του Wilson - μάλλον αδιάφορα για εμάς - ενώ συχνά παρουσιάζονται και πολλά από τα τραγελαφικά ρεπορτάζ από την εκπομπή του στο BBC. Πέρα από αυτά είναι ο οδηγός, μιλώντας συχνα προς τους θεατές, εξηγώντας ονόματα, συγκροτήματα και τάσεις για όσους πιθανά δεν γνώριζαν πολλά για το new wave. Ο Steve Coogan είναι απολαυστικότατος στο ρόλο, γίνεται από την αρχή αρεστός στο κοινό, με το οποίο θα πορευτεί σχεδόν σε ολόκληρη τη ταινία.

Ο Winterbottom ακροβατεί μεταξύ ντοκυμαντερ και μυθοπλασίας. Φτιάχνει πολλές μικρές ιστοριούλες προσπαθώντας να τις δέσει με τα πραγματικά μουσικά δρώμενα της εποχής και αναμφίβολα το κάνει με ιδιαίτερη επιτυχία. Η κινηματογράφηση για άλλη μια φορα είναι υπέροχη, οπώς και σε προηγούμενες ταινίες του (με πρώτη και καλύτερη το Wonderland). Πέρα από τη μουσική συχνά εμφανίζει διάφορες σκηνές απεργιών ή διαδηλώσεων που έλαβαν χώρα στην Αγγλία του '80 ενσωματώνοντας ίσως το θέμα του σε μια γενικότερη τάση διαμαρτυρίας για τα προβλήματα που είχε, και αρκετά από αυτά έχει ακόμη, η χώρα. Το μοναδικό πρόβλημα του είναι όπως ανέφερα και παραπάνω η εμμονή του με gossips για τον Wilson. Γενικότερα μέσα στη ταινία αν θεοποιείται κάποιος είναι ο Wilson και όχι οι καλλιτέχνες.Θεοποιείται δηλαδή το μέσο, αυτός που προωθεί τη μουσική όπως ακριβώς και στη πραγματικότητα (αυτήν ακριβώς τη φράση τη λέει και ο Wilson μέσα στο Hacienda) όπου ο DJ παίρνει τα σκήπτρα πλέον από τους τραγουδιστές.

Κλείνοντας, αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν πως η ταινία δεν απευθύνεται αποκλειστικά στους οπαδούς του new wave (άλλωστε και εγώ δεν είμαι, αλλά η ταινία μου είναι ιδιαίτερα αγαπητή). Νομίζω πως ενδιαφέρει κάθε πραγματικό μουσικόφιλο και λειτουργεί άψογα για άλλους νοσταλγικά και για άλλους ενημερωτικά..Μια ταινία αφιερωμένη στο Manchester και σε κάποιους ανθρώπους με μεγάλα οράματα τα περισσότερα εκ των οποίων κατάφεραν να τα κάνουν πραγματικότητα.

από το http://www.themoviescult.gr

ευχαριστούμε πολύ το Σταύρο για την πρόταση..

Ένα νιόπαντρο ζευγάρι, οι Barbara και Adam Maitland, έπειτα από ένα ατύχημα βρίσκονται νεκροί. Όταν συνειδητοποιούν τι τους έχει συμβεί, προσπαθούν να μάθουν λεπτομέρειες για τη νέα τους, μεταθανάτια ζωή.

Ανακαλύπτουν λοιπόν, ότι είναι υποχρεωμένοι για τα επόμενα 125 χρόνια να στοιχειώσουν το σπίτι στο οποίο έμεναν. Όταν οι νέοι αγοραστές φτάνουν κι εγκαταστήθεντο στο σπίτι τους, θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να τους τρομοκρατήσουν ώστε να φύγουν.

Όταν βλέπουν ότι οι προσπάθειές τους δεν καταλήγουν πουθενά και μέσα στην απελπισία τους, καταφεύγουν στον Beetlejuice, έναν απόκληρο του κόσμου των νεκρών, που αναλαμβάνει να διώχνει ζωντανούς από στοιχειωμένα σπίτια.

Ο Σκαθαροζούμης, θεωρούμε, είναι από τις καλύτερες δουλειές του Tim Barton παρόλο που γυρίστηκε το 1988 (!). Με δεδομένα την υπάρχουσα τεχνολογία ο Barton καταφέρνει να πλάσει έναν κόσμο που παρα την φαινομενική του απλότητα καταλήγει σε ένα ολοκληρωμένο αισθητικό αποτέλεσμα. Με καταπληκτικές ερμηνείες και θαυμάσιο χιούμορ εξηγούν περιτρανα πως κάποιες ταινίες γίνονται κλασικές.

Η ταινία διαθέτει μαύρο χιούμορ που δύσκολα μπορείνα αντιγραφεί και μια πληρώτητα που θα ζήλευαν οι σύγχρωνες υπερπαραγωγές

Με λίγα λόγια: Ο θανατος μπορεί να είναι τόσο διασκεδαστικός

αγωνία:10%

χιουμορ:70%

μυστήριο:20%

Ο Andrew Largeman πλησιάζει τα τριάντα, ζει στο Los Angeles όπου εργάζεται ως ημι-αποτυχημένος ηθοποιός, και απουσιάζει από το πατρικό του σπίτι για σχεδόν δέκα χρόνια κατά κάποιο τρόπο διωγμένος από τον ψυχίατρο πατέρα του. Το τηλέφωνο θα χτυπήσει και το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής θα αρχίσει εξΑαιτίας του θανάτου της μητέρας του. Πίσω στο New Jersey δεν θα περάσει απλά ένα τυπικό και συντηρητικό τριήμερο, αφού θα συναντήσει παλιού φίλους που εκεί έχουν ξεμείνει, έναν απόμακρο πατέρα και έναν ουρανοκατέβατο έρωτα.

Ο Zach Braff έγινε γνωστός με τη συμμετοχή του στη σειρά "Scrubs" ενώ είχε σκηνοθετήσει μια ταινία μικρού μήκους. Τώρα κάνει το μεγάλο βήμα με το "Garden State" όπου γράφει το σενάριο, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί. Και το σημαντικότερο; Τα καταφέρνει μια χαρά! Τα πάντα ξεκινάνε από μια ιστορία που ξέρει που βαδίζει, ένα καλογραμμένο σενάριο που φαντάζει απλό αλλά είναι εξαιρετικά προσεγμένο, ευρηματικό και διαθέτει τρομερές ατάκες, απαραίτητες σιωπές και επιτυγχάνει να ισορροπεί επιτυχώς ανάμεσα στη σάτιρα και το δράμα (όχι το μελόδραμα!), προσφέροντας ευκαιρίες και για γέλιο και για δάκρυ.

Με λίγα λόγια: Γλυκιά νοσταλγία

συγκίνηση:50%

χιούμορ:30%

προβληματισμός:20%

Ο Φίλιπ Μάρλοου, προσλαμβάνεται από τον στρατηγό Στέρνγουντ για να διαλευκάνει την υπόθεση εκβιασμού της άτακτης κόρης του Κάρμεν, ενός επιπόλαιου υπερσεξουαλικού νυμφιδίου. Στην αναζήτηση της αλήθεια, ο Μάρλοου θα γνωρίσει την διαφθορά και την παρακμή της τάξης των αργόσχολων πλούσιων του Λ.Α., θα προσπαθήσει να ξεδιαλύνει έναν κυκεώνα δολοφονιών, δωροδοκιών, εξαφανίσεων, θα γνωρίσει την Βίβιαν Στέρνγουντ, μεγάλη αδελφή της Κάρμεν, μαζί θα φτάσουν στην πιο σκοτεινή άκρη του μυστηρίου, αλλά θα ζήσουν κι έναν σκληρό όσο και παθιασμένο έρωτα.

Ο μεγάλος ύπνος είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα Φιλμ Νουαρ που αν και γυρίστηκε πριν 63 χρόνια είναι ακομα φρέσκο. Η φανταστική ερμηνεία του Humphrey Bogart σαν ντεντέκτιβ Μάρλου μαζί με την επιβλητική παρουσία της Lauren Bacall καταφέρνουν να γεμίσουν την οθόνη με την επιβλητική παρουσία τους. Μεγάλο συν είναι το απολαυστικό σενάριο και οι δολοφονικές ατάκες του Bogart που φτιαχνουν έναν ακαταμάχητο χαρακτήρα

Το γεγονός ότι ενδέχεται να μην καταλάβετε τίποτα δεν μειώνει το θέλγητρο της ταινίας, αφού ούτε ο ίδιος ο Chandler - που έγραψε το πρωτότυπο αστυνομικό μυθιστόρημα - δεν ήξερε να εξηγήσει ποιος σκότωσε ποιον. Απλά χαλαρώστε και απολαύστε το..

Με λίγα λόγια:  Το υπέροχο χάος..

αγωνία:50%

δραση:20%

χιουμορ:30%

Ο Ντομ Κομπ (Λεονάρντο Ντι Κάπριο) είναι ένας επιδέξιος ληστής και άσσος στην επικίνδυνη τέχνη της εκμαίευσης: μπορεί να κλέψει πολύτιμα μυστικά από τα βάθη του υποσυνείδητου τη στιγμή που το θύμα του κοιμάται βαθιά και το πνεύμα του είναι πάρα πολύ ευάλωτο. Η σπάνια ικανότητα του Κομπ τον έχει καταστήσει πολύτιμο παίκτη στην επικίνδυνη σκακιέρα της εταιρικής αντικατασκοπείας, αλλά και διεθνή φυγά, αφαιρώντας του ό,τι έχει αγαπήσει στη ζωή του. Ο Κομπ όμως, δέχεται μια πρόταση που μπορεί να τον εξιλεώσει.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν, σκηνοθέτης του Μεμέντο και του Σκοτεινού ιππότη πραγματικά κεντάει, φτιάχνοντας μια περιπέτεια με μυαλό .. Παίρνει στα χέρια του μια φαινομενικά πολύπλοκη ιδέα και την απλουστεύει με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζει αυτονόητη. Η ταινία που κινείται σε διάφορα επίπεδα πραγματικότητας καταφέρει να παρασύρει τον θεατή να προβληματιστεί και να βυθιστεί μαζί της, αναγκάζοντάς τον το λιγότερο να προσπαθήσει να σκεφτεί μήπως αμφισβητήσει όσα ζει. Αυτό και μόνο  αρκεί..

Μια ταινία δράσης και κάτι παραπάνω από αυτό..

Με λίγα λόγια: Μια μέρα ο Τζουάνγκ Τζόου έπεσε σε βαθύ ύπνο και ονειρεύτηκε ότι ήταν μια πεταλούδα. Ξαφνικά ξύπνησε. Ύστερα από μια στιγμή σκέψης δεν ήξερε αν ήταν ο Τζόου που ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα ή αν ήταν η πεταλούδα που ονειρευόταν πως ήταν ο Τζόου!

αγωνία:50%

δράση:40%

προβληματισμός:10%